Равад Юсуф дигар дар чаҳгар он мишкӣн расан ояд

رود یوسف دگر در چه گر آن مشکین رسن آید

Такаллум мекунад [ ҳар ] мурдагар ӯ дар сухан ояд

تکلم می کند [هر] مرده گر او در سخن آید

Яди Байзоӣ ӯ зи эъҷози худ маро қалам карда

ید بیضای او ز اعجاز خود مه را قلم کرده

Мураккаб мекунад хаташ агар машк хутан ояд

مرکب می کند خطش اگر مشک ختن آید

Насими боғи шаръаши ҷону дилро тоза ме дорад

نسیم باغ شرعش جان و دل را تازه می دارد

Шавад ба хастаи заҳрӣ агар дар ин чаман ояд

شود به خستهٔ زهری اگر در این چمن آید

Масеҳои интизори ҳукм ӯ бар осмон дорад

مسیحا انتظار حکم او بر آسمان دارد

Сулаймон мешавад дар дайн ӯгар аҳриман ояд

سلیمان می شود در دین او گر اهرمن آید

Ҳар он ков дид аввал рӯй ӯ садиқ Акбар шуд

هر آن کاو دید اول روی او صدیق اکبر شد

Ки то таркиби сидқи ғайр бо ваҷҳ ҳасан ояд

که تا ترکیب صدق غیر با وجه حسن آید

Умри трёқ форуқаст заҳр мор нафаст ро

عمر تریاق فاروق است زهر مار نفست را

зи номаш май гурезадгар ба хоби он роҳзон ояд

ز نامش می گریزد گر به خواب آن راهزان آید

зи моҳӣ то ба ма аз марду зан фарёд бархезад

ز ماهی تا به مه از مرد و زن فریاد برخیزد

Дар он рӯзӣ ки ҳайдар бо ҳусайн ва бо ҳасан ояд

در آن روزی که حیدر با حسین و با حسن آید

Съидо ҳар чаҳ мегуяд з ҷононаст ё аз ҷон

سعیدا هر چه می‌گوید ز جانان است یا از جان

Ки кофари боди он қалбӣ ки ҷузи ин дар сухан ояд

که کافر باد آن قلبی که جز این در سخن آید