Ҳар ки аз худ фурӯд ме ояд

هر که از خود فرود می آید

Осмон дар суҷуд ме ояд

آسمان در سجود می آید

Доим аз хонимони сӯхтагон

دایم از خانمان سوختگان

Накҳати доғ ва дӯд ме ояд

نکهت داغ و دود می آید

Ба дил бе қарори ман дайр аст

به دل بی قرار من دیر است

Ёр ҳар чанд зуд ме ояд

یار هر چند زود می آید

Ба дукони назар , матоъи дилам

به دکان نظر، متاع دلم

Ончӣ буд ва набӯд ме ояд

آنچه بود و نبود می آید

Ба замин гар баранд номи ту ро

به زمین گر برند نام تو را

зи осмонҳо дуруд ме ояд

ز آسمان ها درود می آید

Тарзи ину ноз агар ин аст

طرز این و ناز اگر این است

Ончӣ зу . . . Шунӯд ме ояд

آنچه زو ... شنود می آید

Чарх бо нек бад кунад чаҳ аҷаб

چرخ با نیک بد کند چه عجب

Зини балоӣ кабӯд ме ояд

زین بلای کبود می آید

Доим аз хоки куштагони ғамат

دایم از خاک کشتگان غمت

Шӯриш зинда равад ме ояд

شورش زنده رود می آید

эй съидо [ яке ]аст чашмаи дил

ای سعیدا [یکی] است چشمهٔ دل

Лекин аз вай [ ду ] равад ме ояд

لیکن از وی [دو] رود می آید