Расед номаи ънбрФшони машк омез

رسید نامهٔ عنبرفشان مشک آمیز

Ба ин фақири дуъогӯӣ бекас ва бе чиз

به این فقیر دعاگوی بی کس و بی چیز

Чу гул гушӯдам ва ҳамчун сабои з худ рафтам

چو گل گشودم و همچون صبا ز خود رفتم

Ба он умед ки байнами магари ҷамоли ту низ

به آن امید که بینم مگر جمال تو نیز

Расед доми хату донаҳои нуқта дар ӯ

رسید دام خط و دانه های نقطه در او

Чу зулфу холи муҳаббати Фзоу мҳронгиз

چو زلف و خال محبت فزا و مهرانگیز

Чаҳ коғаз ва чаҳ мураккаб ки хати меҳру вафо

چه کاغذ و چه مرکب که خط مهر و وفا

Ба рӯй рӯз , рақам карда хомаи шабдиз

به روی روز، رقم کرده خامهٔ شبدیز

Куҷо ба манъи касони дили зи роҳ ӯ гардад

کجا به منع کسان دل ز راه او گردد

Ки чашми масти з парҳез мекунад парҳез

که چشم مست ز پرهیز می کند پرهیز

Умедвори чунонам ки ҷому соғари ту

امیدوار چنانم که جام و ساغر تو

Ҳамеша аз май сидқу сафо буд лабрез

همیشه از می صدق و صفا بود لبریز

зи бскаҳи волау ҳайрони корҳои туам

ز بسکه واله و حیران کارهای توام

зи шахс ва акс надорам дар обгинаи тамиз

ز شخص و عکس ندارم در آبگینه تمیز

Умед ҳаст маро аз худои дӯсти навоз

امید هست مرا از خدای دوست نواز

Ки душманон ту гирданд бар ҳавои ночиз

که دشمنان تو گردند بر هوا ناچیز

Муроди дил ба таҳаммул барояд аз лаби ёр

مراد دل به تحمل برآید از لب یار

Ки сабр , лаъл кунад сангро на оташи тез

که صبر، لعل کند سنگ را نه آتش تیز

Чу нест Юсуфи канъон ба коми ошиқи зор

چو نیست یوسف کنعان به کام عاشق زار

Биё бигӯ ки Зулайхо чаҳ суди умри азиз

بیا بگو که زلیخا چه سود عمر عزیز

Ба ёди васли ту танҳо на ман з худ рафтам

به یاد وصل تو تنها نه من ز خود رفتم

Хаёли рафтау дили рафтау съидо низ

خیال رفته و دل رفته و سعیدا نیز