Кӣ ҷафоӣ майу маъшуқау маҳтоби кашам

کی جفای می و معشوقه و مهتاب کشم

Ман ки хӯни ҷигари худ чу май ноби кашам

من که خون جگر خود چو می ناب کشم

Назарами ташнаи абри карам кас нашавад

نظرم تشنهٔ ابر کرم کس نشود

Ман ки аз чашмаи хуршед ба чашми оби кашам

من که از چشمهٔ خورشید به چشم آب کشم

Бениёзам кунад аз ҳар ду ҷаҳон дар оғӯш

بی نیازم کند از هر دو جهان در آغوش

Гар [ шабӣ ] қомати мавзуни ту дар хоби кашам

گر [شبی] قامت موزون تو در خواب کشم

Манъам аз гиря макун носеҳ ва бигзор ки ман

منعم از گریه مکن ناصح و بگذار که من

Далқи олӯдаи худро ба кафани оби кашам

دلق آلودهٔ خود را به کفن آب کشم

Як дамами чашми сиёҳи ту тараҳҳум накунад

یک دمم چشم سیاه تو ترحم نکند

Хешрогар ба дами ханҷари қассоби кашам

خویش را گر به دم خنجر قصاب کشم

Паҳлуем дард кунад бскаҳ заъифаст вуҷӯд

پهلویم درد کند بسکه ضعیف است وجود

Ба ҳаваси оҳ чу бар бистари санҷоби кашам

به هوس آه چو بر بستر سنجاب کشم

Наравад лиззати оғӯши ту аз ёди маро

نرود لذت آغوش تو از یاد مرا

Ҳар замони даст ба хамёза дарёб кашам

هر زمان دست به خمیازهٔ دریاب کشم

эй худои ҳалқа ба гӯш дар худ сози маро

ای خدا حلقه به گوش در خود ساز مرا

Чанд чун ҳалқа дар гӯш ба ҳар боби кашам

چند چون حلقهٔ در گوش به هر باب کشم

Беш аз ин риштаи ҷон тоб надорад дигар

بیش از این رشتهٔ جان تاب ندارد دیگر

То ба кӣ ман ситами дасти расани тоби кашам

تا به کی من ستم دست رسن تاب کشم

Гирдбодам нарасонид ба ҷои хоки маро

گردبادم نرسانید به جا خاک مرا

Беҳтар онаст ки ман рахт ба гирдоби кашам

بهتر آن است که من رخت به گرداب کشم

Гарчи ёрами ҳама ҷо ҳаст дар оғӯши маро

گرچه یارم همه جا هست در آغوش مرا

Беҳтар онаст ки дар гӯшаи миҳроби кашам

بهتر آن است که در گوشهٔ محراب کشم

Рахт ҳастӣ ба дар оварад съидо ба умед

رخت هستی به در آورد سعیدا به امید

Ки аз ин баҳри магар гавҳар ноёб кашам

که از این بحر مگر گوهر نایاب کشم