Ба ҳар чаман ки висоли туро хаёл кунам

به هر چمن که وصال تو را خیال کنم

Чун гул ба хӯни ҷигари ранги хеш ол кунам

چون گل به خون جگر رنگ خویش آل کنم

Ба сад забон нашавад иштиёқи ман зоҳир

به صد زبان نشود اشتیاق من ظاهر

Чу гул ба боди сабогар баён ҳол кунам

چو گل به باد صبا گر بیان حال کنم

Чунон хаёли ту ҷо кардааст дар ҷонам

چنان خیال تو جا کرده است در جانم

Кигар ба хеши биёями туро хаёл кунам

که گر به خویش بیایم تو را خیال کنم

Умед ҳаст зи лутфи худоӣ бе ҳамто

امید هست ز لطف خدای بی همتا

Ки қасру хонаи бадхоҳ поймол кунам

که قصر و خانهٔ بدخواه پایمال کنم

Ба сари ман ки забони хаёл муҳаррам нест

به سر من که زبان خیال محرم نیست

Ба хомаи ду забон , чун баён ҳол кунам

به خامهٔ دو زبان، چون بیان حال کنم

Биор бода ва бо мӯҳтасиб бигӯ чун аст

بیار باده و با محتسب بگو چون است

Ки хӯни душмани дайнро ба худ ҳалол кунам

که خون دشمن دین را به خود حلال کنم

Умед ҳаст съидои зи лутфи ҳиммати дӯст

امید هست سعیدا ز لطف همت دوست

Ки умри боқии худ сарф дар висол кунам

که عمر باقی خود صرف در وصال کنم