намесазадгар каллаи хеш ба сари каҷи байнам

می سزد گر کله خویش به سر کج بینم

Ман ки чун лолаи зи хӯни дили худ рангинам

من که چون لاله ز خون دل خود رنگینم

Чун фалаки не ба ҳавои дили худ дар чархам

چون فلک نی به هوای دل خود در چرخم

Чун замини бори ҷаҳон май кашаму таскинам

چون زمین بار جهان می کشم و تسکینم

Зоҳирами ранг дигар дораду ботини дигар

ظاهرم رنگ دگر دارد و باطن دیگر

Баданам гарчи з хокаст ба ҷони сангинам

بدنم گرچه ز خاک است به جان سنگینم

Бода чун нӯшаму длҷмъ чисон биншинам

باده چون نوشم و دلجمع چسان بنشینم

Ман ки аз шодӣ бисёр чу гули ғамгинам

من که از شادی بسیار چو گل غمگینم

Фарс фикр наронам ба ҳавои рухи кас

فرس فکر نرانم به هوای رخ کس

Доимои пайравӣ шоҳ кунад фарзинам

دایماً پیروی شاه کند فرزینم

Бастаи бодо дар он боғи съидо бар ман

بسته بادا در آن باغ سعیدا بر من

Ки хулди хори надомат ба кафи гулчинам

که خلد خار ندامت به کف گلچینم