Аввал чу доғ бар сари дардӣ расида ем

اول چو داغ بر سر دردی رسیده ایم

Чун оҳ то ба хотири мардӣ расида ем

چون آه تا به خاطر مردی رسیده ایم

Ҷӯи ҷӯи ҳисоби хеш ба хирман супурда ем

جو جو حساب خویش به خرمن سپرده ایم

Чун коҳ то ба чеҳраи зардӣ расида ем

چون کاه تا به چهرهٔ زردی رسیده ایم

Мо дар пас камол ба хок аўФтодаҳ ем

ما در پس کمال به خاک اوفتاده ایم

Донанд ноқисон ки ба гардӣ расида ем

دانند ناقصان که به گردی رسیده ایم

Ҳар гуҳи назар ба мавсим худ мекунем мо

هر گه نظر به موسم خود می کنیم ما

Чун навбаҳори рафтау вирдӣ расида ем

چون نوبهار رفته و وردی رسیده ایم

Танҳо на мо зи гармӣ бозор сӯхтем

تنها نه ما ز گرمی بازار سوختیم

Мо дар миёни зи ҷӯш харидор сӯхтем

ما در میان ز جوش خریدار سوختیم

Оташ задем бар сари дунёу охират

آتش زدیم بر سر دنیا و آخرت

Рӯзӣ ки ҷону дили паии ин кор сӯхтем

روزی که جان و دل پی این کار سوختیم

Дар бутаи фано чу фиканданд қалби мо

در بوتهٔ فنا چو فکندند قلب ما

Аввали сару зару дил ва динор сӯхтем

اول سر و زر و دل و دینار سوختیم

Аз бскаҳи шуълаи сухани мо баланд шуд

از بسکه شعلهٔ سخن ما بلند شد

Ҳар кас ки гӯш дошт з гуфтор сӯхтем

هر کس که گوش داشت ز گفتار سوختیم

Дар куфри ҳам қабул накарданд тарзи мо

در کفر هم قبول نکردند طرز ما

Аз печу тоби ришта зуннор сӯхтем

از پیچ و تاب رشتهٔ زنار سوختیم

Чун абр бо вуҷӯди сиришки равони хеш

چون ابر با وجود سرشک روان خویش

Аз барқи тунди шуъла дидор сӯхтем

از برق تند شعلهٔ دیدار سوختیم

Ҳар кас барои маслиҳати сӯхти ҷони хеш

هر کس برای مصلحت سوخت جان خویش

Мо дар фироқи Аҳмад мухтор сӯхтем

ما در فراق احمد مختار سوختیم

Неи пухтаи гашти хомӣу не гарм шуд касе

نی پخته گشت خامی و نی گرم شد کسی

Ҳамчун дарахти бодия бекор сӯхтем

همچون درخت بادیه بیکار سوختیم

Шастем далқи хеши съидо ба оби талх

شستیم دلق خویش سعیدا به آب تلخ

Ҷои намозу хирқа пиндор сӯхтем

جای نماز و خرقهٔ پندار سوختیم