Надидаи соҳиби маънӣ ба рӯзгори сухан

ندیده صاحب معنی به روزگار سخن

Ғариби ҷузи ман афтода дар диёри сухан

غریب جز من افتاده در دیار سخن

Забони зи ҳарфи баду неки он чунон бастӣ

زبان ز حرف بد و نیک آن چنان بستی

Ки гаштааст ақиқи ту меҳрдори сухан

که گشته است عقیق تو مهردار سخن

Чу чашми ман ба ҷамоли ту гӯши пораи чарх

چو چشم من به جمال تو گوش پارهٔ چرخ

Кашад зи лаъли ту то ҳашар , эътибори сухан

کشد ز لعل تو تا حشر، اعتبار سخن

зи хати пушт лабат шуд саводи ҳарфи аён

ز خط پشت لبت شد سواد حرف عیان

Ки гашта нуқтаи холи лабати мадори сухан

که گشته نقطهٔ خال لبت مدار سخن

На ман зи шикваи сукутам ки мардуми чашмат

نه من ز شکوه سکوتم که مردم چشمت

Гирифтааст зи дасти ман ихтиёри сухан

گرفته است ز دست من اختیار سخن

Накардаем ба каси дасти тамаъи хеши дароз

نکرده ایم به کس دست طمع خویش دراز

Ки додааст худои нақд бе шумори сухан

که داده است خدا نقد بی شمار سخن

зи хоксории худ бо ту арза ме кардам

ز خاکساری خود با تو عرضه می کردم

Мабод ҷой кунад дар дилати ғубори сухан

مباد جای کند در دلت غبار سخن

Тавон шинохти худ бо ту арза ме кардам

توان شناخت خود با تو عرضه می کردم

Мабод ҷой кунад дар дилати ғубори сухан

مباد جای کند در دلت غبار سخن

Тавон шинохти съидои қумош ҳар кас ро

توان شناخت سعیدا قماش هر کس را

зи лутфи маънии нозук ба эътибори сухан

ز لطف معنی نازک به اعتبار سخن