Ту ҷон ва ман ба ҷонат гашта толиб

تو جان و من به جانت گشته طالب

Ту нури дида ва аз дидаи ғоиб

تو نور دیده و از دیده غایب

Чунон қонӯн шаръат зад бар оҳанг

چنان قانون شرعت زد بر آهنگ

Ки аз мешуд лаби паймонаи тоиб

که از می شد لب پیمانه تایب

Ҷаҳони баси хӯрда бо ҳам фарқ натавон

جهان بس خورده با هم فرق نتوان

Ки дар ин даврони ғароиб аз аҷоиб

که در این دوران غرایب از عجایب

зи дасти хеш дар оташ фитодӣ

ز دست خویش در آتش فتادی

Ки дар маънӣ ақорб шуд ъқорб

که در معنی اقارب شد عقارب

Макун дар кор ӯ айбӣ ки пайдост

مکن در کار او عیبی که پیداست

Съидо чун қалам дар дасти котиб

سعیدا چون قلم در دست کاتب