Ъмо дар назд арбоби тасаввуф

عما در نزد ارباب تصوف

Аҳадят буд он бе тахаллуф

احدیت بود آن بی‌تخلف

Касе ӯро ҷуз ӯ нашносад онҷо

کسی او را جز او نشناسد آنجا

Набошад ҳеҷ мумкинро ҳади онҷо

نباشد هیچ ممکن را حد آنجا

Боталоқ вуҷӯдаш интисобаст

باطلاق وجودش انتسابست

Ҷоли зулҷалолиро ҳиҷобаст

جال ذوالجلالی را حجابست

Яке ҳам воҳидятро ъмо гуфт

یکی هم واحدیت را عما گفت

Нагӯям ман адабро кӯ хато гуфт

نگویم من ادب را کو خطا گفت

Мурод ин бӯда венаи худ нотамом аст

مراد این بوده وین خود ناتمام است

Ки маънии ъмои бишк ғмом аст

که معنی عما بیشک غمام است

Ғмоми он байни арз ва осмонаст

غمام آن بین ارض و آسمانست

Худ ин маънӣ бичишам ҳис аёнаст

خود این معنی بچشم حس عیانست

Пас ӯ байни смоءи аҳадят

پس او بین سماء احدیت

Буд худ бо замини халқу касрат

بود خود با زمین خلق و کثرت

Мусоид нест ин маънии хабар ро

مساعد نیست این معنی خبر را

Ки пурседанд он фахри башар ро

که پرسیدند آن فخر بشر را

з қабл аз халқи раби мо куҷо буд

ز قبل از خلق رب ما کجا بود

Набӣ фармуд дар айни ъмо буд

نبی فرمود در عین عما بود

Пас он ҳазрат ки бошад воҳидят

پس آن حضرت که باشد واحدیت

Ъмо набӯд буд мабдаии касрат

عما نبود بود مبدای کثرت

Худ онҳзрт ки бошад воҳидят

خود آنحضرت که باشد واحدیت

Ъмо набӯд буд мабдаии касрат

عما نبود بود مبدای کثرت

Худ онҳзрти тааюни рости лоиқ

خود آنحضرت تعین راست لایق

Маҳали касрату вазъи хилоиқ

محل کثرت و وضع خلایق

Буд махлуқи пас худ ҳар тааюн

بود مخلوق پس خود هر تعین

Нахустин ақл бошад бо тамаккун

نخستین عقل باشد با تمکن

Комаи қавли набии султони Аброр

کما قول نبی سلطان ابرار

Набошад дар ъмо аз халқи осор

نباشد در عما از خلق آثار