Гул чаро монад ба гулшани баъди фӯти глъзорӣ

گل چرا ماند به گلشن بعد فوت گلعذاری

Ма чаро тобад ба гардун бема рӯй нигорӣ

مه چرا تابد به گردون بی مه روی نگاری

Сарв болоӣӣ бирафт аз пеш чашм равад боРом

سرو بالائی برفت از پیش چشم رود بارم

Сарви гӯ боло нагирад дигари андари ҷӯйборӣ

سرو گو بالا نگیرد دیگر اندر جویباری

Малики зебоӣ ва хӯбӣ шуд зи олами тоҷи холӣ

ملک زیبایی و خوبی شد ز عالم تاج خالی

Нест зебои зин сипас гирад ба хеш ар то ҷидорӣ

نیست زیبا زین سپس گیرد به خویش ار تا جداری

Дар баҳори зиндагонии рехт аз гулбун чу он гул

در بهار زندگانی ریخت از گلبن چو آن گل

Кӣ кушояди хотирами дигари збстону баҳорӣ

کی گشاید خاطرم دیگر زبستان و بهاری

Андалебӣ бар парид аз шохи ҳасани андари ҷавонӣ

عندلیبی بر پرید از شاخ حسن اندر جوانی

Гӯ шавад вайронаи гулшан то ки нахурӯшад ҳазорӣ

گو شود ویرانه گلشن تا که نخروشد هزاری

Аз ғаму зории мановар биёади андари баҳорон

از غم و زاری من آور بیاد اندر بهاران

Гар хурӯши мурғ зорӣ бишинавӣ аз марғзорӣ

گر خروش مرغ‌زاری بشنوی از مرغزاری

эй насиҳати гӯ маро бигзор бо ин ашки хунин

ای نصیحت گو مرا بگذار با این اشک خونین

Ҳоли тӯфони дидаро дондмгри дарё гузорӣ

حال طوفان دیده را داندمگر دریا گذاری

Ҳаргизам ноед ба хотир коед андари даври гетӣ

هرگزم ناید به خاطر کاید اندر دور گیتی

Инчунин ҳур аз биҳиштии венаи чунин ёр аз диёрӣ

اینچنین حور از بهشتی وین چنین یار از دیاری

Достонҳо монда аз хубони бдФтрҳои зи хӯбӣ

داستانها مانده از خوبان بدفترها ز خوبی

Пас баҷо бӯдааст чун ӯ бӯдагар дар рӯзгорӣ

پس بجا بوده است چون او بوده گر در روزگاری

Осмон аз дӯдаи оҳи ман буд нилӣ ва гуяд

آسمان از دوده آه من بود نیلی و گوید

Шуд фурӯи андари замини рӯҳи равони кӯҳу қорӣ

شد فرو اندر زمین روح روان کوه و قاری

Чун парӣ аз чашм мардум шуд ниҳони шухии париваш

چون پری از چشم مردم شد نهان شوخی پریوش

Нозанинии длФрибии меҳрбонии бурдборӣ

نازنینی دلفریبی مهربانی بردباری

Золкӣ бошад ҷаҳони Фрҳодкши вази ваии аҷаби не

زالکی باشد جهان فرهادکش وز وی عجب نی

Қасри ширини лаъибатонро гар кунад мишкӣни ҳисорӣ

قصر شیرین لعبتان را گر کند مشکین حصاری

Дар ҷабалат дошт ақли въФту меҳру адаб ро

در جبلت داشت عقل وعفت و مهر و ادب را

Ҷузи худояш кас набад дар ҳеҷ васфи омӯзгорӣ

جز خدایش کس نبد در هیچ وصف آموزگاری

Гуфтамаш рӯзӣ ки имрӯзам буд дардисари афзӯн

گفتمش روزی که امروزم بود دردسر افزون

Гуфт гар бошад қабулати ҷон ман бошад нисорӣ

گفت گر باشد قبولت جان من باشد نثاری

Кӣ кунад бовар агар гӯям яке аз сад сафоташ

کی کند باور اگر گویم یکی از صد صفاتش

Гарчи ноед ҳеҷ васфаш дар нигориш ё шуморӣ

گرچه ناید هیچ وصفش در نگارش یا شماری

Дар чамани баси бод нокомӣ дамид аз чори ҷониб

در چمن بس باد ناکامی دمید از چار جانب

Нахли шодиро аҷаб набӯд намонад аз баргу борӣ

نخل شادیرا عجب نبود نماند از برگ و باری

Нақши худ брдидаҳи мо басту доғи хеш бар дил

نقش خود بردیده ما بست و داغ خویش بر دل

Инчунин монад зи ёрони баҳри ёрони ёдгорӣ

اینچنین ماند ز یاران بهر یاران یادگاری

Соли таърих ва Фотш бошад ин бе беш ва бе кам

سال تاریخ و فاتش باشد این بی‌بیش و بی‌کم

Шуд сӯии ҷинати зи менавии маии зебои нигорӣ

شد سوی جنّت ز مینوی مهی زیبا نگاری