Агар ба ҷурм муҳаббат кунанд пӯсти маро

اگر به جرم محبت کنند پوست، مرا

намеравад бадар аз сари ҳавои дӯсти маро

نمی رود بدر از سر هوای دوست، مرا

Ризоӣ дӯст гузидам бахуд чу донистам

رضای دوست گزیدم بخود چو دانستم

Ки ҳарчӣ дӯсти писандад ҳамон накӯаст маро

که هرچه دوست پسندد همان نکوست مرا

Бихоб хуши ҳамаи шаби меҳру моҳ май байнам

بخواب خوش همه شب مهر و ماه می‌بینم

зи бскаҳ дар назари он ёр моҳ рӯаст маро

ز بسکه در نظر آن یار ماه روست مرا

Қадаш бичишам пробми мудоми ҷилва гар аст

قدش بچشم پرآبم مدام جلوه گر است

Чаҳ эҳтиёҷ ба сарв канор ҷӯаст маро

چه احتیاج به سرو کنار جوست مرا

Чу ман ба ҳар ду ҷаҳон по занад зи сармастӣ

چو من به هر دو جهان پا زند ز سرمستی

Ҳронкаҳи нӯшад аз ин май ки дар сабуаст маро

هرآنکه نوشد از این می‌که در سبوست مرا

Намонда дар дили ман ҳеҷ орзӯи лекин

نمانده در دل من هیچ آرزو لیکن

Чу арши хоки Наҷаф гаштан орзӯаст маро

چو عرش خاک نجف گشتن آرزوست مرا

Сағир кард ғуломии ҳайдарами озод

صغیر کرد غلامی حیدرم آزاد

Балӣ чаҳ боки зи ҳашарам ки хоҷа ӯст маро

بلی چه باک ز حشرم که خواجه اوست مرا