Соқии он мебқдҳ кун ки чу мо нӯш кунем

ساقی آن می‌بقدح کن که چو ما نوش کنیم

Ҳар чаҳ ҷузи дӯст буд ҷумла фаромӯш кунем

هر چه جز دوست بود جمله فراموش کنیم

Оташи афрӯхтаи ғами икқдҳи оби ънби ор

آتش افروخته غم یکقدح آب عنب آر

То ки ин оташи афрӯхта хомӯш кунем

تا که این آتش افروخته خاموش کنیم

Хираду ҳуш буд мояи ғам хӯрдан мо

خرد و هوش بود مایهٔ غم خوردن ما

Бодаи бахшой ки дафъи хирад ва ҳуш кунем

باده بخشای که دفع خرد و هوش کنیم

Ҳўшёрои туу донишварӣу ақлу салоҳ

هوشیارا تو و دانشوری و عقل و صلاح

Мо баронем ки худ бихўд ва мадҳуш кунем

ما برآنیم که خود بیخود و مدهوش کنیم

Кӣ шавад фасл баҳор ояд вазони тарки писар

کی شود فصل بهار آید وزان ترک پسر

Мо ба бустони талаби хӯн Сиёвуш кунем

ما به بستان طلب خون سیاوش کنیم

Фалак ар санг бсоғр задмон бокӣ нест

فلک ار سنگ بساغر زدمان باکی نیست

Митўоним май аз хӯни ҷигар нӯш кунем

میتوانیم می‌از خون جگر نوش کنیم

Мтрбо соз кун оҳанги дафу нағмаи не

مطربا ساز کن آهنگ دف و نغمهٔ نی

То бкии мавъиза беамалон гӯш кунем

تا بکی موعظهٔ بی عملان گوش کنیم

Перҳан чист ки ҷо дорад агар ҷомаи ҷон

پیرهن چیست که جا دارد اگر جامهٔ جان

Мо қабо дар ғами он сарв қбопўш кунем

ما قبا در غم آن سرو قباپوش کنیم

Рӯй хуршед шавад тираи зи дӯди дили мо

روی خورشید شود تیره ز دود دل ما

Ҳар замони ёд аз он зулф ва биногваш кунем

هر زمان یاد از آن زلف و بناگوش کنیم

Дӯш бо рӯй чу субҳам д ва то шоми абад

دوش با روی چو صبح‌ام د و تا شام ابد

Шояд армои сухан аз кайфият дӯш кунем

شاید ارما سخن از کیفیت دوش کنیم

Ҳеҷ мақсӯд намонад бадали мо ҳаргоҳ

هیچ مقصود نماند بدل ما هرگاه

Даст бо шоҳиди мақсӯд дар оғӯш кунем

دست با شاهد مقصود در آغوش کنیم

Саргардон буд сари дӯшу бпоиш чу сағир

سرگردان بود سر دوش و بپایش چو صغیر

БФкндими казин бори сабк дӯш кунем

بفکندیم کزین بار سبک دوش کنیم