Саводи мӯии ту андари баёз рӯй накӯ

سواد موی تو اندر بیاض روی نکو

Навиштааст хаттии лои илоҳи алои ҳў

نوشته است خطی لا اله الا هو

Фириштаӣ на парӣ на башар на пас чаҳ касе

فرشتهٔی نه پری نه بشر نه پس چه کسی

Ки ҳар чаҳ хўонмт аз ҳасани беҳтарӣ аз ӯ

که هر چه خوانمت از حسن بهتری از او

Гирифтаам сари худро з рӯй шавқи бадаст

گرفته‌ام سر خود را ز روی شوق بدست

Бад-ӣни умед ки бар пояти афканам чун гӯ

بدین ‌امید که بر پایت افکنم چون گو

Марои брўзаҳи минӯ чаҳ ҳоҷатаст зикр

مرا بروضهٔ مینو چه حاجتست ذکر

Ки ҳаст кӯии туам ба зи равзаи минӯ

که هست کوی توام به ز روضهٔ مینو

Гузаштааст зи мӯии мънбри ту магар

گذشته است ز موی معنبر تو مگر

Ки миўзди бмшомми насими ғолияи бӯ

که میوزد بمشامم نسیم غالیه بو

Ҷафоу ҷаври ту бар ман ҳама накӯ бошад

جفا و جور تو بر من همه نکو باشد

Балӣ ба ғайр никуӣ наёяд аз некӯ

بلی به غیر نکویی نیاید از نیکو

Сағири клб дар тест эй шаҳи хубон

صغیر کلب در تست ای شه خوبان

Мабод онкӣ бароняш рӯзӣ аз сари кӯ

مباد آنکه برانیش روزی از سر کو