То қиблаи ман абрӯии он лаъибат тарсост

تا قبلهٔ من ابروی آن لعبت ترساست

Фориғи дилам аз масҷид ва аз дайр ва килисост

فارغ دلم از مسجد و از دیر و کلیساست

Ёрб бкаҳ гӯям ғами дилро ки бамурдам

یارب بکه گویم غم دل را که بمردم

Аз ҳасрати он лаб ки рўонбхш масеҳост

از حسرت آن لب که روانبخش مسیحاست

Дил кард гирифтори ту моро ва набояд

دل کرد گرفتار تو ما را و نباید

Нолид зи бедоди ту аз мосткаҳ бар мост

نالید ز بیداد تو از ماستکه بر ماست

Ишқи ту чаҳ хоҳад магар аз халқ ки дар шаҳр

عشق تو چه خواهد مگر از خلق که در شهر

Ҳар ҷои гузарам аз ту бпои шӯриш ва ғавғост

هر جا گذرم از تو بپا شورش و غوغاست

Дилро сари зи сўоӣӣ изҳор ҷунунаст

دل را سر ز سوائی اظهار جنونست

Сад шукр ки аз зулфи тўош силсила барпост

صد شکر که از زلف تواش سلسله برپاست

Ҷисми ту зи сар то ба қадам ҷавҳар лутфаст

جسم تو ز سر تا به قدم جوهر لطفست

Алои дилат эй шӯх ки он қитъа хорост

الا دلت ای شوخ که آن قطعهٔ خاراست

Хандид ба пеши лаби ту ғунчаи волҳқ

خندید به پیش لب تو غنچه والحق

Худ ҷои ду сад ханда бар ин хандаи биҷост

خود جای دو صد خنده بر این خنده بیجاست

Дар оинае ҳур ба байни талъати худ ро

در آینه ای حور به بین طلعت خود را

Дар гулшани фирдавс агарат майл тамошост

در گلشن فردوس اگرت میل تماشاست

Чашмати зи сағир ар дилу дайни барад аҷаб нест

چشمت ز صغیر ار دل و دین برد عجب نیست

Чун одати таркони хтоӣӣ ҳама яғмост

چون عادت ترکان خطائی همه یغماست