Чу ман оростам зи ойӣнаи дили ҷилваи гоҳаш ро

چو من آراستم ز آیینه دل جلوه‌گاهش را

зи меҳри афканд дар он акс рӯй ба зи моҳаш ро

ز مهر افکند در آن عکس روی به ز ماهش را

Сипоҳи ғамза дар ҳар малики дили кони шаҳи барангезад

سپاه غمزه در هر ملک دل کان شه برانگیزد

Бўирони сохтан аввал диҳад фармони сипоҳаш ро

بویران ساختن اول دهد فرمان سپاهش را

На танҳо бар дилами тири нигоҳи андохт каз мижгон

نه تنها بر دلم تیر نگاه انداخت کز مژگان

Ҳазорон тир омад дар қафои тири нигоҳаш ро

هزاران تیر آمد در قفا تیر نگاهش را

Биҳиштии рӯ бутӣ дорам ки баҳри серумаи чашмон

بهشتی رو بتی دارم که بهر سرمهٔ چشمان

Ба зулфи анбарин рўбнди ҳурони хоки роҳаш ро

به زلف عنبرین روبند حوران خاک راهش را

Чу ман донам харобу моту бихўди гардӣ эй носеҳ

چو من دانم خراب و مات و بیخود گردی ای ناصح

Агар чун ман бибинӣ ишваҳои гоҳи гоҳаш ро

اگر چون من ببینی عشوه های گاه گاهش را

Ба дашти ишқ эй ёрони кадомин абри миборд

به دشت عشق ای یاران کدامین ابر میبارد

Ки ғайр аз дарду ранҷу ғами нмибинми гиёҳаш ро

که غیر از درد و رنج و غم نمیبینم گیاهش را

Касе гар хоҳад аз ҳоли сағир огаҳ шавад баргӯ

کسی گر خواهد از حال صغیر آگه شود برگو

Бипурс аз моҳӣу маи достони ашку оҳаш ро

بپرس از ماهی و مه داستان اشک و آهش را