Гар ба дили сад бор гӯям қиссаи ҷонона ро

گر به دل صد بار گویم قصهٔ جانانه را

Боз мехоҳад ки аз сари гирами ин афсона ро

باز می‌خواهد که از سر گیرم این افسانه را

Ҳасрати санг ту дорад ҳаркас аммо кӯи дилӣ ?

حسرت سنگ تو دارد هرکس اما کو دلی؟

Чун бар оради орзӯии як ҷаҳони девона ро

چون بر آرد آرزوی یک جهان دیوانه را

Ҳар замон аз гиряи хуш тар гардад аҳволи дилам

هر زمان از گریه خوش تر گردد احوال دلم

Сайлро бингар ки ободӣ диҳад вайрона ро

سیل را بنگر که آبادی دهد ویرانه را

Дил наме бандам дигар бар илтифоти некӯон

دل نمی‌بندم دگر بر التفات نیکوان

Сайди дом афтода медонад фиреби дона ро

صید دام افتاده می‌داند فریب دانه را

Сад дил хӯн гашта афзӯнаст дар ҳар мӯӣ ӯ

صد دل خون گشته افزونست در هر موی او

Бар сари зулфи ду то оҳистатар зани шона ро

بر سر زلف دو تا آهسته‌تر زن شانه را

Дил ба базми хоси ҳам фориғи зи дард рашк нест

دل به بزم خاص هم فارغ ز درد رشک نیست

Зон ки ӯ фарқӣ намедонад зи каси бегона ро

زان که او فرقی نمی‌داند ز کس بیگانه را

Бо сад афсуни баъди умрии кормши ҳамроҳи хеш

با صد افسون بعد عمری کآرمش همراه خویش

Кардаам гуми зи иштиёқи васли роҳи хона ро

کرده‌ام گم ز اشتیاق وصل راه خانه را

Хилвати дилро ҳарими васли ҷонони дон ( саҳоб )

خلوت دل را حریم وصل جانان دان (سحاب)

На чу зоҳиди каъба ё чун брҳмни бтхонаҳ ро

نه چو زاهد کعبه یا چون برهمن بتخانه را