Афзуди ҷафои бути бидодгарам ро

افزود جفای بت بیدادگرم را

Зин ба чаҳ асар буд дуои саҳарамро ?

زین به چه اثر بود دعای سحرم را؟

ӯ аз ҳамаи кас дар талаби муждаи маргам

او از همه کس در طلب مژده مرگم

Ман ҳар дами азин шод ки пурсади хабарам ро

من هر دم ازین شاد که پرسد خبرم را

Вақте ки зи кӯии ту баради сайли сиришкам

وقتی که ز کوی تو برد سیل سرشکم

Донад ҳамаи каси хосияти чашми терм ро

داند همه کس خاصیت چشم ترم را

Завқии з асирӣ будам лек набандам

ذوقی ز اسیری بودم لیک نبندم

Бар доми ту дил то накунӣ болу пурм ро

بر دام تو دل تا نکنی بال و پرم را

Изни нигаҳами ҷуз ба дами марги надодӣ

اذن نگهم جز به دم مرگ ندادی

Кардӣ нигаҳ онгаҳ пас аввали назарам ро

کردی نگه آنگه پس اول نظرم را

Гуфтам : чаҳ шавадгар ба итобӣ бинавозем

گفتم: چه شود گر به عتابی بنوازیم

Гуфто : ба абаси талх чаҳ созами шукрамро ?

گفتا: به عبث تلخ چه سازم شکرم را؟

Шояд ки сиррӣ дар қадамаш соем азин пас

شاید که سری در قدمش سایم ازین پس

Гар бахт кунад хоки раҳи дӯсти серум ро

گر بخت کند خاک ره دوست سرم را

Хонанд ( саҳобам ) вале он хушки ниҳолам

خوانند (سحابم) ولی آن خشک نهالم

Каз ман нарасад тарбиятии барг ва барам ро

کز من نرسد تربیتی برگ و برم را