Сӯяш раҳ омад шуд ҳар булҳавасӣ нест

سویش ره آمد شد هر بوالهوسی نیست

Кӯ дар дилу ҷуз ӯ бадалами роҳ касе нест

کو در دل و جز او بدلم راه کسی نیست

Бо нола дил нест зи вомондагӣами бок

با نالهٔ دل نیست ز واماندگیم باک

Дар гӯши ман акнӯн ки садоӣ ҷарасӣ нест

در گوش من اکنون که صدای جرسی نیست

Гуфтам ки бар орми нафасӣ бо вай ва акнӯн

گفتم که بر آرم نفسی با وی و اکنون

Каз лутф ба болин ман омад нафасӣ нест

کز لطف به بالین من آمد نفسی نیست

Гӯшӣ ба ҳадис чу манӣ низ тавон дод

گوشی به حدیث چو منی نیز توان داد

То ҳарфӣ аз осоиши кунҷ қафасӣ нест

تا حرفی از آسایش کنج قفسی نیست

Бо оҳи ману ашк ( саҳоб ) аз чаҳ надонам

با آه من و اشک (سحاب) از چه ندانم

Кӯии ту ҳамон поки з ҳар хор ва хасӣ нест

کوی تو همان پاک ز هر خار و خسی نیست