Нанолад дил ки тарсад башнавад ҳар каси фиғонаш ро

ننالد دل که ترسد بشنود هر کس فغانش را

Зтосири фиғон огаҳ шавад дароз наонаш ро

زتاثیر فغان آگه شود دراز نهانش را

Ба ҷустуҷӯии дил дар кӯии он дилбар бидон монам

به جستجوی دل در کوی آن دلبر بدان مانم

Ки мурғӣ дар гулистон гум кунад ҳам ошёнаш ро

که مرغی در گلستان گم کند هم آشیانش را

Ба ҳар бегона гардид ошнои он кас ки ман аввал

به هر بیگانه گردید آشنا آن کس که من اول

Ба ҳарфи ошноӣ ошно кардам забонаш ро

به حرف آشنایی آشنا کردم زبانش را

Ба ҳар бегона гардид ошнои он кас ки ман аввал

به هر بیگانه گردید آشنا آن کس که من اول

Ба ҳарфи ошноӣ ошно кардам забонаш ро

به حرف آشنایی آشنا کردم زبانش را

Бути номҳрбонм вақте огаҳ гардад аз ҳолам

بت نامهربانم وقتی آگه گردد از حالم

Ки бинад меҳрбон бо ғайри ёри меҳрбонаш ро

که بیند مهربان با غیر یار مهربانش را

Равон чун сӯии базми ғайри байнами хўшхромӣ ро

روان چون سوی بزم غیر بینم خوشخرامی را

Каз об дида дорад тарбияти сарви рӯонаш ро

کز آب دیده دارد تربیت سرو روانش را

Тамоми умр аз он нои ошногар бе хабари монам

تمام عمر از آن نا آشنا گر بی خبر مانم

Аз он беҳтар ки аз бегонагони пурсами нишонаш ро

از آن بهتر که از بیگانگان پرسم نشانش را

Фузуд аз сабза ӣ хати ҳасан рӯй ӯ гулистони байн

فزود از سبزه ی خط حسن روی او گلستان بین

Ки ҳам бошад баҳори тозае фасл хазонаш ро

که هم باشد بهار تازه ای فصل خزانش را

Диҳадгар Хизр бояд лиззати дидори ҷони бахшиш

دهد گر خضر باید لذت دیدار جان بخشش

Ба айши гоҳи гоҳи мо ҳаёти ҷовдонаш ро

به عیش گاه گاه ما حیات جاودانش را

( саҳоб ) аз посбонаши ин тараҳҳуми бас буд мо ро

(سحاب) از پاسبانش این ترحم بس بود ما را

Ки бигузорад гуҳӣ бӯсем хоки остонаш ро

که بگذارد گهی بوسیم خاک آستانش را