Гӯйанд ки дар қария ӣ Фӣни кобу ҳавояш

گویند که در قریه ی فین کآب و هوایش

Мстҳсни атбоъу писанд слқ уфтад

مستحسن اطباع و پسند سلق افتد

Аз субҳ ки хуршед бар оради зи уфуқи сар

از صبح که خورشید بر آرد ز افق سر

То шом ки хури боз ба самт уфуқ уфтад

تا شام که خور باز به سمت افق افتد

Ҳар лаҳза шитобанд сӯии чашмаи занӣ чанд

هر لحظه شتابند سوی چشمه زنی چند

Каз партави Рӯшон ба сҳорӣ ттқ уфтад

کز پرتو روشان به صحاری تتق افتد

Вази бими қурӯқчи гуҳ омад шуд эшон

وز بیم قرقچی گه آمد شد ایشان

Ғавғоу фиғонӣ ба тамом туруқ уфтад

غوغا و فغانی به تمام طرق افتد

Бечораи фақирӣ ки фитад гири қурӯқчи

بیچاره فقیری که فتد گیر قرقچی

Бечоратар он кас ки миён қурӯқ уфтад

بیچاره تر آن کس که میان قرق افتد

Баси садамаи мароинро ки ба сар мерасад аз санг

بس صدمه مراین را که به سر می رسد از سنگ

Баси қайди мари онро ки зпо бар ънқ уфтад

بس قید مر آن را که زپا بر عنق افتد