эй фалаки ҷоҳи малики рутба ки дар зевару зеб
ای فلک جاه ملک رتبه که در زیور و زیب
Гӯши чархати знъоли сам абраш бошад
گوش چرخت زنعال سم ابرش باشد
Талъатати ғайрати ин базм мунаввар омад
طلعتت غیرت این بزم منور آمد
Рифъатати бартар аз ин сақф мунаққаш бошад
رفعتت برتر از این سقف منقش باشد
Ҷони аҳбоби злтФи ту фараҳ ёб буд
جان احباب زلطف تو فرح یاب بود
Дили ҳсоди збими ту мушавваш бошад
دل حساد زبیم تو مشوش باشد
Бади гумонеи змн аз биҳдаҳи ҳарфӣу маро
بد گمانی زمن از بیهده حرفی و مرا
Дил аз ин марҳала чун наъл дар оташ бошад
دل از این مرحله چون نعل در آتش باشد
Худ бигӯ дар ҳақи ман аз сухани муддаӣон
خود بگو در حق من از سخن مدعیان
Занни нохуши зи ту соҳиби хурдӣ хуш бошад ?
ظن ناخوش ز تو صاحب خردی خوش باشد؟
Бишинав ин байти хуш аз ҳофизи ширини сухан , он
بشنو این بیت خوش از حافظ شیرین سخن، آن
Ки каломаши ҳамаи ҷони прўрў дилкаш бошад
که کلامش همه جان پرورو دلکش باشد
« хуш будгар маҳак таҷриба ояд ба миён
«خوش بود گر محک تجربه آید به میان
То сияҳ рӯй шавад ҳар ки дар ӯ ғаш бошад »
تا سیه روی شود هر که در او غش باشد»