Тарози маҳфили эҷоди мирзои Аҳмад

طراز محفل ایجاد میرزا احمد

Тўӣӣ ки малики ҷаҳон холят замонанд аст

توئی که ملک جهان خالیت زمانند است

Ба пеши табъи ту чун қатраи баҳр Аммон аст

به پیش طبع تو چون قطره بحر عمان است

Ба ҷанби илми ту чун коҳ , кӯҳ алванд аст

به جنب علم تو چون کاه، کوه الوند است

Ҷаҳон ба нашаву намо аз насими алтФот

جهان به نشو و نما از نسیم الطفات

Чунонкӣ нашав набот аз насим Исфанд аст

چنانکه نشو نبات از نسیم اسفند است

зи бими қаҳри тугар хасми худ Фаридун аст

ز بیم قهر تو گر خصم خود فریدون است

Дилаш ба сина чу заҳҳок дар дамованд аст

دلش به سینه چو ضحاک در دماوند است

На огаҳаст зтосири хоки мақдами ту

نه آگه است زتاثیر خاک مقدم تو

Ба оби зиндагии он кас ки орзӯманд аст

به آب زندگی آن کس که آرزومند است

ӣ фалони гунаҳам аз раҳ вафо гуфтӣ

ی فلان گنهم از ره وفا گفتی

Ки : хотирам на чу пеш аз ту шод ва хурсанд аст

که: خاطرم نه چو پیش از تو شاد و خرسند است

Аз ин ?хитой надониста сахт май тарсам

از این خطای ندانسته سخت می ترسم

Чунон бадоне кин бандаи суст пайванд аст

چنان بدانی کاین بنده سست پیوند است

Агар чаҳ давр зъФўаст ин гунаҳ , аз он

اگر چه دور زعفو است این گنه، از آن

Дилам ба доми надомати мудом дар банд аст

دلم به دام ندامت مدام در بند است

Вале ба гуфта ӣ ширини дилкаш ( озар )

ولی به گفته ی شیرین دلکش (آذر)

Ки дар мазоқи хирадманди хуштар аз қандаст :

که در مذاق خردمند خوشتر از قند است:

« ним злтФи ту навмедгар хтоӣӣ рафт

«نیم زلطف تو نومید گر خطائی رفت

Гунаҳи зи бандау бахшоиш аз худовандаст »

گنه ز بنده و بخشایش از خداوند است»