Соғари гулии зи гулшани беҳӯшӣ ман аст

ساغر گلی ز گلشن بیهوشی من است

Серумаи ғубори кӯча ӣ хомӯшӣ ман аст

سرمه غبار کوچه ی خاموشی من است

Ман шуълаам , ниҳон натавон дошт шуъла ро

من شعله ام، نهان نتوان داشت شعله را

Айём бе сабаби паии хаси пӯшӣ ман аст

ایام بی سبب پی خس پوشی من است

Фасли баҳору мастии мурғон тамом шуд

فصل بهار و مستی مرغان تمام شد

Омад хазону вақти қадаҳи нӯшӣ ман аст

آمد خزان و وقت قدح نوشی من است

Нозам ба роздории худ чун садаф ки баҳр

نازم به رازداری خود چون صدف که بحر

Аз мавҷ , ҷумлаи лаби паии сргўшӣ ман аст

از موج، جمله لب پی سرگوشی من است

Пероҳанами зи ёди лабаш буи ме гирифт

پیراهنم ز یاد لبش بوی می گرفت

Хамёзаи синаи чоки ҳам оғӯшӣ ман аст

خمیازه سینه چاک هم آغوشی من است

Дар ҳар либос , ҷавҳари зебандагӣ хуш аст

در هر لباس، جوهر زیبندگی خوش است

Ойӣнаи доғи тарзи нмдпўшӣ ман аст

آیینه داغ طرز نمدپوشی من است

Соғари салими ман ба ҳарифон наме даҳум

ساغر سلیم من به حریفان نمی دهم

Мавқуфи мастии ту ба беҳӯшӣ ман аст

موقوف مستی تو به بیهوشی من است