Баннои тавбаи зи абри баҳор дар халал аст

بنای توبه ز ابر بهار در خلل است

Май дўотшаҳи умри дубораро бадал аст

می دوآتشه عمر دوباره را بدل است

зи шом то дам субҳаст вақт май хӯрдан

ز شام تا دم صبح است وقت می خوردن

Миёни рӯз , бт май хурӯс бемаҳал аст

میان روز، بط می خروس بی محل است

Куҷост соғар май то маро кунад булбул

کجاست ساغر می تا مرا کند بلبل

Барои мурғи чаман , гули сафина ӣ ғазал аст

برای مرغ چمن، گل سفینه ی غزل است

Ба сӯии дайру ҳарами Хизри гӯ далел мабош

به سوی دیر و حرم خضر گو دلیل مباش

Маро ки ҳамчуи камони ин ду хона дар бағал аст

مرا که همچو کمان این دو خانه در بغل است

зи нафас худ машав эмин , ки эътимодӣ нест

ز نفس خود مشو ایمن، که اعتمادی نیست

Ба хонаи зодии он тавсанӣ ки бдъмл аст

به خانه زادی آن توسنی که بدعمل است

Карами зи ғайрат ҳам мекунанд аҳли ҷаҳон

کرم ز غیرت هم می کنند اهل جهان

Ки раъшаи силсилаи ҷунбони панҷаҳои шул аст

که رعشه سلسله جنبان پنجه های شل است

Кадоми роз ки аз дил намешавад маълум

کدام راز که از دل نمی شود معلوم

Китобхона ӣ соҳибдилон чу гул бағал аст

کتابخانه ی صاحبدلان چو گل بغل است

Чу эҳтиёҷ Асо шуд , машав зи худ ғофил

چو احتیاج عصا شد، مشو ز خود غافل

Сутуни баннои куҳанро аломат халал аст

ستون بنای کهن را علامت خلل است

Ба иқтизои қазо , кори хешро бигзор

به اقتضای قضا، کار خویش را بگذار

Ки « саъии биҳдаҳи попуш май дард » мисл аст

که «سعی بیهده پاپوش می درد» مثل است

Салими пеши аҷали баради шиква ӣ ҳиҷрон

سلیم پیش اجل برد شکوه ی هجران

Хабар надошт ки ӯ худ мусоҳиб аҷал аст

خبر نداشت که او خود مصاحب اجل است