Аз соя ӣ ту сабзи сари хоки ман бас аст

از سایه ی تو سبز سر خاک من بس است

Лавҳи мазори фохта , сарви чаман бас аст

لوح مزار فاخته، سرو چمن بس است

Ширин ! зи ғайрати шукри ин печ ва тоб чист

شیرین! ز غیرت شکر این پیچ و تاب چیست

Парвиз гӯ мабош , турои кӯҳкан бас аст

پرویز گو مباش، ترا کوهکن بس است

Мелам дигар ба ҳасани сиёҳ ва сифед нест

میلم دگر به حسن سیاه و سفید نیست

Шавқи бунафшау ҳаваси ёсуман бас аст

شوق بنفشه و هوس یاسمن بس است

Хилват чаҳ эҳтиёҷ буд азлати маро ?

خلوت چه احتیاج بود عزلت مرا؟

Фонӯси вор , хилвати ман перҳан бас аст

فانوس وار، خلوت من پیرهن بس است

Дар ғурбат аз вуҷӯди худ озор май кашем

در غربت از وجود خود آزار می کشیم

Моро ҳамин намӯнаи зи хоки ватан бас аст

ما را همین نمونه ز خاک وطن بس است

Бегона бош гӯи ҳамаи олам ба ман салим

بیگانه باش گو همه عالم به من سلیم

Чун хомаи ошнои ман бо сухан бас аст

چون خامه آشنایی من با سخن بس است