Дар чамани дӯши сабои буии ту савдо ме кард

در چمن دوش صبا بوی تو سودا می‌کرد

Гул ба каф дошт зару ғунчаи гиреҳ вомӣ кард

گل به کف داشت زر و غنچه گره وامی‌کرد

Сарви қади ту зи берун чу хиромон бигузашт

سرو قد تو ز بیرون چو خرامان بگذشت

Чаман аз рахнаи девор тамошо ме кард

چمن از رخنهٔ دیوار تماشا می‌کرد

Натавон ком ба зӯр аз лаб маъшӯқ гирифт

نتوان کام به زور از لب معشوق گرفت

Гар муяссар шудӣ ин кор , Зулайхо ме кард

گر میسر شدی این کار، زلیخا می‌کرد

Гӯшагирӣ чу ман айёми надидаи сет , куҷост

گوشه‌گیری چو من ایام ندیده‌ست، کجاست

Онкии доими ҳавас дидан анқо ме кард

آنکه دایم هوس دیدن عنقا می‌کرد

Рухсати гиря маро нест , вагарна мижа ам

رخصت گریه مرا نیست، وگرنه مژه‌ام

Хандаи мавҷ , гиреҳ бар лаб дарё ме кард

خندهٔ موج، گره بر لب دریا می‌کرد

Ончӣ дар ҳавсила гунҷад ба талаб ,гар Мӯсо

آنچه در حوصله گنجد به طلب، گر موسی

Зуди биҳуш наме гашт тамошо ме кард

زود بیهوش نمی‌گشت تماشا می‌کرد

Натавонам ки кашами миннати бегонаи салим

نتوانم که کشم منت بیگانه سلیم

Чораи дарди дилам варна масеҳо ме кард

چارهٔ درد دلم ورنه مسیحا می‌کرد