Хуши он ошиқ ки хӯн аз дидаи намнок ӯ резад

خوش آن عاشق که خون از دیدهٔ نمناک او ریزد

Чу лолаи доғи дил аз синаи сад чок ӯ резад

چو لاله داغ دل از سینهٔ صد چاک او ریزد

Ба зоҳиди ҷом майро чун тавон додан , ситам бошад

به زاهد جام می را چون توان دادن، ستم باشد

Ки баъд аз марги ҳам каси ҷуръае бар хок ӯ резад

که بعد از مرگ هم کس جرعه ای بر خاک او ریزد

Ман он саҳрои оташи хезро монам ки аз хушкӣ

من آن صحرای آتش خیز را مانم که از خشکی

Шарар чун шабнам аз ҷунбидани хошок ӯ резад

شرر چون شبنم از جنبیدن خاشاک او ریزد

Биёи зоҳид ки дар соғар шаробӣ ҳаст мисатон ро

بیا زاهد که در ساغر شرابی هست مستان را

Ки кавсари оби натавонад ба дасти ток ӯ резад

که کوثر آب نتواند به دست تاک او ریزد

Ба даъвӣ бо ҷаҳонгар ишқ бархезад , чаҳ душвораст ?

به دعوی با جهان گر عشق برخیزد، چه دشوار است؟

Ки тарҳи тозае некӯтар аз афлок ӯ резад

که طرح تازه ای نیکوتر از افلاک او ریزد

Дили ошиқ насибӣ дорад аз нохун ки чун мерад

دل عاشق نصیبی دارد از ناخن که چون میرد

Ҳамаи каси нохун худ чӣанд ва бар хок ӯ резад

همه کس ناخن خود چیند و بر خاک او ریزد

Баҳорасту салим аз бе касони ин гулистон аст

بهار است و سلیم از بی کسان این گلستان است

Магар гоҳе сабои мушти гулӣ бар хок ӯ резад

مگر گاهی صبا مشت گلی بر خاک او ریزد