Бас ки бар ман чашм ӯ афсуни савдо май дамад

بس که بر من چشم او افسون سودا می دمد

Ҷои нохун , ҳалқа ӣ занҷирам аз по май дамад

جای ناخن، حلقه ی زنجیرم از پا می دمد

Ҳаркиро доғӣ ба дил дидам , зи ҳасрати сӯхтам

هرکه را داغی به دل دیدم، ز حسرت سوختم

Ҳуш аз ман май баради ин гули з ҳарҷо май дамад

هوش از من می برد این گل ز هرجا می دمد

Ҳеҷ кас аз кори ман дар роҳи ишқ огоҳ нест

هیچ کس از کار من در راه عشق آگاه نیست

Гул агар бар дасти гирам , хорам аз по май дамад

گل اگر بر دست گیرم، خارم از پا می دمد

Бас ки хори ҳасратам бе рӯй ӯ дар дили шикаст

بس که خار حسرتم بی روی او در دل شکست

Ҳамчуи гулбун , ҷои мӯ , хорами зи аъзо май дамад

همچو گلبن، جای مو، خارم ز اعضا می دمد

Ҷинси савдое ки мо дорем аз маъмура нест

جنس سودایی که ما داریم از معموره نیست

Ин гули худрӯй аз домони саҳро май дамад

این گل خودروی از دامان صحرا می دمد

Ишқ нагузорад ки таъсирӣ шавад зоҳири салим

عشق نگذارد که تأثیری شود ظاهر سلیم

Ин ҳамаи афсун ки бар Юсуфи Зулайхо май дамад

این همه افسون که بر یوسف زلیخا می دمد