Аз фурӯғи чеҳра , гулханро чу гулшан ме кунад

از فروغ چهره، گلخن را چو گلشن می‌کند

Аз нигоҳи гарм , шамъи кушта равшан ме кунад

از نگاه گرم، شمع کشته روشن می‌کند

Гар ба домонам ғуборӣ нест аз хоки раҳаш

گر به دامانم غباری نیست از خاک رهش

Ин ҳамаи гармӣ чаро ашкам ба доман ме кунад

این همه گرمی چرا اشکم به دامن می‌کند

Ҳасан ӯ аз гиря ман дорад ин равнақ , ки об

حسن او از گریهٔ من دارد این رونق، که آب

Дар чароғи лолау гул , кор равған ме кунад

در چراغ لاله و گل، کار روغن می‌کند

Аз хазони гули ғофили афтодаи сет , чун абри баҳор

از خزان گل غافل افتاده‌ست، چون ابر بهار

Ман бар ӯ мегарем ва ӯ ханда бар ман ме кунад

من بر او می‌گریم و او خنده بر من می‌کند

Шишаам аз бас ки бо сангаст саргарми ниёз

شیشه‌ام از بس که با سنگ است سرگرم نیاز

Саҷдаи пиндорӣ ба пеши бут брҳмн ме кунад

سجده پنداری به پیش بت برهمن می‌کند

Нест ҷузи оҳистагӣ бо тизмғзони чора Эй

نیست جز آهستگی با تیزمغزان چاره‌ای

Риштаи ҳамвор , ҷо дар чашм сӯзан ме кунад

رشتهٔ هموار، جا در چشم سوزن می‌کند

Душмани худро наме хоҳеми саргардони салим

دشمن خود را نمی‌خواهیم سرگردان سلیم

Шишаи мо гиря бар санг фалохан ме кунад

شیشهٔ ما گریه بر سنگ فلاخن می‌کند