Лутфи соқӣ , хор аз паҳлавӣ оташ ме кашад

لطف ساقی، خار از پهلوی آتش می کشد

Шиша ӣ май обро бар рӯй оташ ме кашад

شیشه ی می آب را بر روی آتش می کشد

Булбули мо ошён дар гулшанӣ дорад ки хор

بلبل ما آشیان در گلشنی دارد که خار

Хешро паҳлавии гул бар буи оташ ме кашад

خویش را پهلوی گل بر بوی آتش می کشد

Нест аз пайғоми васлами ҳосилии ҷуз сӯхтан

نیست از پیغام وصلم حاصلی جز سوختن

Хорро ёди гулистони сӯй оташ ме кашад

خار را یاد گلستان سوی آتش می کشد

Ончӣ аз пҳлўншиниҳои ӯ ман май кашам

آنچه از پهلونشینی های او من می کشم

Кофарамгар хор аз паҳлавӣ оташ ме кашад

کافرم گر خار از پهلوی آتش می کشد

Аз ту даврии чора ӣ мо тираи бахатон буду бас

از تو دوری چاره ی ما تیره بختان بود و بس

Дӯди ин саргаштагӣ аз хуй оташ ме кашад

دود این سرگشتگی از خوی آتش می کشد

Чун зи қисмати сари тавон печид , каз дарёи насиб

چون ز قسمت سر توان پیچید، کز دریا نصیب

Гӯши моҳиро гирифтаи сӯй оташ мекашад !

گوش ماهی را گرفته سوی آتش می کشد!

Май баради номи ту ҳам ҳаркас ки ёд мо кунад

می برد نام تو هم هرکس که یاد ما کند

Ҳарфи парвона ба гуфту гӯй оташ ме кашад

حرف پروانه به گفت و گوی آتش می کشد

Ишқи парвардаи сет аз рӯзи азали моро салим

عشق پرورده ست از روز ازل ما را سلیم

Реша ӣ хошок , нам аз ҷӯй оташ ме кашад

ریشه ی خاشاک، نم از جوی آتش می کشد