Субҳ чун майли тамошоӣ гулистон ме кунем

صبح چون میل تماشای گلستان می‌کنیم

Сари бурун чун ғунча аз чок гиребон ме кунем

سر برون چون غنچه از چاک گریبان می‌کنیم

Ҳоли мо ошуфтагон дар кори олам ибрат аст

حال ما آشفتگان در کار عالم عبرت است

Ҳамчуи гули таъбир ҳар хоб парешон ме кунем

همچو گل تعبیر هر خواب پریشان می‌کنیم

Ҳам нишин гиряд ба вақти марг бар болини мо

هم‌نشین گرید به وقت مرگ بر بالین ما

Мо видоъ ӯ чу шамъи субҳ , хандон ме кунем

ما وداع او چو شمع صبح، خندان می‌کنیم

Бас ки бе дардии зи аҳли ин гулистон дида ем

بس که بی‌دردی ز اهل این گلستان دیده‌ایم

Чокҳои синаро чун ғунча пинҳон ме кунем

چاک‌های سینه را چون غنچه پنهان می‌کنیم

Гарчи оҷизи дидае моро , зи мо ғофил мабош

گرچه عاجز دیده‌ای ما را، ز ما غافل مباش

Қатраи ашки асироним , тӯфон ме кунем

قطرهٔ اشک اسیرانیم، طوفان می‌کنیم

Ҳаркии дам аз кӣна мо зад , муҳайёӣ фаност

هرکه دم از کینهٔ ما زد، مهیای فناست

Хасм май пӯшади кафан то теғ урён ме кунем

خصم می‌پوشد کفن تا تیغ عریان می‌کنیم

Дар дили озории зи якдигар ҳарифон бадтаранд

در دل آزاری ز یکدیگر حریفان بدترند

Кор чун бо ғунча уфтад , ёд пайкон ме кунем

کار چون با غنچه افتد، یاد پیکان می‌کنیم

Бас ки дар ишқ аз паии сомони худ афтода ем

بس که در عشق از پی سامان خود افتاده‌ایم

Доғ агар дар даст мо бошад , намакдон ме кунем

داغ اگر در دست ما باشد، نمکدان می‌کنیم

Завқи гулгашти хуросон рафтааст аз ёди мо

ذوق گلگشت خراسان رفته است از یاد ما

Дар саводи ҳинд , сайри боғ зоғон ме кунем

در سواد هند، سیر باغ زاغان می‌کنیم

Гул ба доман мекунанд аҳбоб дар гулшани салим

گل به دامن می‌کنند احباب در گلشن سلیم

Ҷои гули мо пораҳои дил ба домон ме кунем

جای گل ما پاره‌های دل به دامان می‌کنیم