Хӯни гули резади дарин боғи пурафсуни офтоб
خون گل ریزد درین باغ پرافسون آفتاب
намезанад чун моҳ бар шабнами шабихуни офтоб
میزند چون ماه بر شبنم شبیخون آفتاب
Умрҳо рафт ва ҳамон бегонае бо мо , магар
عمرها رفت و همان بیگانهای با ما، مگر
Дар қиёмати гарм хоҳӣ шуд ба мо чун офтоб ?
در قیامت گرم خواهی شد به ما چون آفتاب؟
Аз батон ҳинди ҳршби маҳфилам бтхонаҳ аст
از بتان هند هرشب محفلم بتخانه است
намеравад аз хонаи ман субҳи беруни офтоб
میرود از خانهٔ من صبح بیرون آفتاب
Чанд аз бими нами тӯфони чашмтар , даҳум
چند از بیم نم طوفان چشم تر، دهم
Пайкари шӯридаи худро чу маҷнӯни офтоб
پیکر شوریدهٔ خود را چو مجنون آفتاب
Ҳеҷ касро сина дар ишқи ту бо ман соф нест
هیچ کس را سینه در عشق تو با من صاف نیست
Теғ бар ман мекашад ойӣна ҳамчун офтоб
تیغ بر من میکشد آیینه همچون آفتاب
Дар шаби васлам шабихун зад бас бар дили салим
در شب وصلم شبیخون زد بس بر دل سلیم
Субҳ меояд бурун бо теғи пурхӯни офтоб
صبح میآید برون با تیغ پرخون آفتاب