Ҳарки мехоҳад туро , сомон намедорад нигоҳ
هرکه میخواهد ترا، سامان نمیدارد نگاه
Дасти гулчин дар раҳат домон намедорад нигоҳ
دست گلچین در رهت دامان نمیدارد نگاه
Аз ҳунари ман теғи ҷавҳардори айёмам , вале
از هنر من تیغ جوهردار ایامم، ولی
Теғро доим касе урён намедорад нигоҳ
تیغ را دایم کسی عریان نمیدارد نگاه
Брнёиди бираҳи понеи зи дасти аҳли ҳинд
برنیاید بیرهٔ پانی ز دست اهل هند
Тири ҳаргизи ин чунин пайкон намедорад нигоҳ
تیر هرگز این چنین پیکان نمیدارد نگاه
Бо Зулайхо эй сабо аз пер канъонӣ бигӯ
با زلیخا ای صبا از پیر کنعانی بگو
Ҳеҷ каси маъшӯқ дар зиндон намедорад нигоҳ
هیچ کس معشوق در زندان نمیدارد نگاه
Ишқи олами сӯзро парвои салим аз чарх нест
عشق عالمسوز را پروا سلیم از چرخ نیست
Барқи хирман , хотир деҳқон намедорад нигоҳ
برق خرمن، خاطر دهقان نمیدارد نگاه
Гуҳӣ гуласту гуҳии офтоб ва гоҳе моҳ
گهی گل است و گهی آفتاب و گاهی ماه
Ҳазор пеша буд ҷом май ба маҷлиси шоҳ
هزار پیشه بود جام می به مجلس شاه
Чароғи анҷумани рӯзгор , шоҳи сафӣ
چراغ انجمن روزگار، شاه صفی
Ки чархи пер ба ӯ рост кард қади дўтоаҳ
که چرخ پیر به او راست کرد قد دوتاه
Ҷаҳони куҳнаи чунон диданаш шгўн дорад
جهان کهنه چنان دیدنش شگون دارد
Ки нав кунад ба Рахши офтоби доими моҳ
که نو کند به رخش آفتاب دایم ماه
Ба боғ аз асари ҳуш дар сармастӣ
به باغ از اثر هوش در سرمستی
Хироми об тамошо кунад ба шохи гиёҳ
خرام آب تماشا کند به شاخ گیاه
Ба саф кашӣдан лашкар чаҳ ҳоҷатаст ӯ ро
به صف کشیدن لشکر چه حاجت است او را
Ҳазор саф шаканд , бишиканад чу тарафи кулоҳ
هزار صف شکند، بشکند چو طرف کلاه
Насим , накҳати халқаш ба сӯии канъони барад
نسیم، نکهت خلقش به سوی کنعان برد
Гузашт аз арақи Юсуфи об аз сари чоҳ
گذشت از عرق یوسف آب از سر چاه
Шҳо ! салими ғубории з остона туаст
شها! سلیم غباری ز آستانهٔ توست
Гувоҳ агар талабӣ , хоки даргаи ту гувоҳ
گواه اگر طلبی، خاک درگه تو گواه