Срўро ! баҳри кФо ! эй ки зи хок дар ту

سرورا! بحر کفا! ای که ز خاک در تو

Ҳар ғубории сӯии хуршеди баради ишқи баланд

هر غباری سوی خورشید برد عشق بلند

Ба сахо то кафи ҷӯади ту дроФшон гардид

به سخا تا کف جود تو درافشان گردید

Абри худро зи ҳасади барад ва ба дарёи афканд

ابر خود را ز حسد برد و به دریا افکند

Гардад умеди з кам Лутфии ту беш маро

گردد امید ز کم لطفی تو بیش مرا

намешавад сояи зи кӯтоҳии хуршеди баланд

می شود سایه ز کوتاهی خورشید بلند