эй гулбуни боғи ҳасан , охир

ای گلبن باغ حسن، آخر

Гулҳо з барои худ кушодӣ

گل ها ز برای خود گشادی

Рафтӣ ба зиёфати ҳарифон

رفتی به ضیافت حریفان

Аз дасти Аннан хеш додӣ

از دست عنان خویش دادی

Аз шавамӣ обу донаи охир

از شومی آب و دانه آخر

Дар доми фасоди аўФтодӣ

در دام فساد اوفتادی

Аз табъи хасиси хеш чун ноф

از طبع خسیس خویش چون ناف

. . . Ро ба сар шикам наҳодӣ

... را به سر شکم نهادی