Соҳбо ! срўро ! худовандо !

صاحبا! سرورا! خداوندا!

эй ки хилқат чу рӯй ту некӯаст

ای که خلقت چو روی تو نیکوست

Табъи ту гулшании сет кандар вай

طبع تو گلشنی ست کاندر وی

Ҳамчуи хуршед , сад гул худруаст

همچو خورشید، صد گل خودروست

Магар аз халқи ту сабо ба чаман

مگر از خلق تو صبا به چمن

Бардаи бӯе , ки гул чунин хушбӯаст

برده بویی، که گل چنین خوشبوست

Маҷлисии каш замир туаст чароғ

مجلسی کش ضمیر توست چراغ

Шаби дарави ҳамчу дӯд танбокуаст

شب درو همچو دود تنباکوست

Фасл дай мерасад ки аз шиддат

فصل دی می رسد که از شدت

Ҳамчуи шамшер бо ҷаҳони икрўст

همچو شمشیر با جهان یکروست

Ба чаман дод азуи насими хабар

به چمن داد ازو نسیم خبر

Обро изтироб азон дар ҷӯаст

آب را اضطراب ازان در جوست

Сарв ларзад зи бим ҳамчун бед

سرو لرزد ز بیم همچون بید

Ғунчаи брхўди зи фикр рафта фурӯаст

غنچه برخود ز فکر رفته فروست

Ҳасан чун пӯстин шона зада

حسن چون پوستین شانه زده

Танг бар худ гирифтаи турра ӣ дӯст

تنگ بر خود گرفته طره ی دوست

Яди Байзо чаҳ кор ме ояд

ید بیضا چه کار می آید

Ки дарин фасл , даст даст сабуаст

که درین فصل، دست دست سبوست

Пўстинӣ ба ҳам расед маро

پوستینی به هم رسید مرا

Ба сад андӯҳу меҳнат аз ду се пӯст

به صد اندوه و محنت از دو سه پوست

Ман ба дӯшаш гирифтаам аз меҳр

من به دوشش گرفته ام از مهر

Лек ӯ дар миёни душману дӯст ,

لیک او در میان دشمن و دوست،

Ҳеҷ гармӣ намекунад бо ман

هیچ گرمی نمی کند با من

Чаҳ кунам , пӯстин ман бе рӯаст

چه کنم، پوستین من بی روست

Аз хазони гулшани ту эмини бод

از خزان گلشن تو ایمن باد

То чаманро гуласту гулро бӯаст

تا چمن را گل است و گل را بوست