Сухан ҳарҷо зи сунъ кирдигор аст
سخن هرجا ز صنع کردگار است
Гувоҳи пои барҷо кӯҳсор аст
گواه پای برجا کوهسار است
Хусусан кӯҳи гардуни қадари Кашмӣр
خصوصا کوه گردون قدر کشمیر
Ки теғаш мезанад бар абри шамшер
که تیغش می زند بر ابر شمشیر
Нагӯям кӯҳ , абдолии тануманд
نگویم کوه، ابدالی تنومند
Ҳазорон кучаки абдолш чу алванд
هزاران کوچک ابدالش چو الوند
Сипеҳр сарфарозаш карда тақдир
سپهر سرفرازش کرده تقدیر
Дарави тобони нуҷум аз чашми нахҷӣр
درو تابان نجوم از چشم نخجیر
Замини тифлӣ ба домани дояи вораш
زمین طفلی به دامن دایه وارش
Фалаки нилӯфарӣ аз чашма сораш
فلک نیلوفری از چشمه سارش
Аҷабгар офтоб аз сарфарозӣ
عجب گر آفتاب از سرفرازی
Тавонад кард бо ӯ теғи бозӣ
تواند کرد با او تیغ بازی
зи рифъати сабза ӣ ӯ чархи ахзар
ز رفعت سبزه ی او چرخ اخضر
Дарави бодоми гӯйии чашми ахтар
درو بادام گویی چشم اختر
Сари теғаш ба ноф осмон аст
سر تیغش به ناف آسمان است
Шиками дуздӣдани афлок азон аст
شکم دزدیدن افلاک ازان است
Ба теғ ӯ наадгар барқи ангушт
به تیغ او نهد گر برق انگشت
зи ангушташ чу ғунча пар шавад мушт
ز انگشتش چو غنچه پر شود مشت
Буд бахтии масти кӯҳи кӯҳон
بود بختی مست کوه کوهان
Шуда аз абр бар ҳар сӯи кафи афшон
شده از ابر بر هر سو کف افشان
Ба фарқаши меҳру ма дар чашми инсоф
به فرقش مهر و مه در چشم انصاف
зи оби зар , ду нуқта бар сари қоф
ز آب زر، دو نقطه بر سر قاف
Дар иқлӣми адам аз малики дунё
در اقلیم عدم از ملک دنیا
зи теғ ӯ бурӣдаи пои анқо
ز تیغ او بریده پای عنقا
Ҳилол ӯро намоён нест бар фарқ
هلال او را نمایان نیست بر فرق
Дарави афтодаи наъли абраши барқ
درو افتاده نعل ابرش برق
Шикастаи шиша ӣ афлок , сангаш
شکسته شیشه ی افلاک، سنگش
Ситораи пунба ӣ доғи палангаш
ستاره پنبه ی داغ پلنگش
Шаҳид ӯ чаҳ парвиз ва чаҳ Фарҳод
شهید او چه پرویز و چه فرهاد
Ба хунрезии сети теғаши теғи ҷаллод
به خونریزی ست تیغش تیغ جلاد
Дарав аз гарми рафтории сети навмед
درو از گرم رفتاری ست نومید
Савори шер барфинаст хуршед
سوار شیر برفین است خورشید
Паии хизмат ба пешаши чархи даввор
پی خدمت به پیشش چرخ دوار
Ба як пои истодаи ҳамчуи паргор
به یک پا ایستاده همچو پرگار
зи ишқаши қоф доим мезанад лоф
ز عشقش قاف دایم می زند لاف
Бисоти ишқи байн аз қоф то қоф
بساط عشق بین از قاف تا قاف
Дарав гардӣда аз санги ошкоро
درو گردیده از سنگ آشکارا
Раҳеи борӣк ҳамчун тори хоро
رهی باریک همچون تار خارا
Ҳамоно кофараст ин кӯҳи хунхор
همانا کافر است این کوه خونخوار
Ки дорад бар камари зини роҳи зуннор
که دارد بر کمر زین راه زنار
Бутии лавҳи сарин аз лухти сангаш
بتی لوح سرین از لخت سنگش
Шудаи мӯии камар аз роҳи тангаш
شده موی کمر از راه تنگش
Чу рӯйин тан камандӣ карда парчин
چو رویین تن کمندی کرده پرچین
Вазон ҳар гоҳ холӣ карда сад зин
وزان هر گاه خالی کرده صد زین
Раҳе бар ин чунин кӯҳи дуруштӣ
رهی بر این چنین کوه درشتی
Ба ҳам печидаи мору санги пуштӣ
به هم پیچیده مار و سنگ پشتی
Раҳеи печида ҳамчун қуфли васвос
رهی پیچیده همچون قفل وسواس
Машаққати хез чун айёми ифлос
مشقت خیز چون ایام افلاس
Раҳе бар пои дили занҷири андӯҳ
رهی بر پای دل زنجیر اندوه
Раҳе ҳамчун садои печида дар кӯҳ
رهی همچون صدا پیچیده در کوه
Раҳе аз зулфи хубони печиши афзӯн
رهی از زلف خوبان پیچش افزون
Азин раҳ гашта каҷи рафтори гардун
ازین ره گشته کج رفتار گردون
Раҳе дар санг ҳамчун мавҷи хоро
رهی در سنگ همچون موج خارا
Дарави раҳрав чу мурғи ришта бар по
درو رهرو چو مرغ رشته بر پا
зи баси раҳрави дарави сангини хиромад
ز بس رهرو درو سنگین خرامد
зи поиши риштаи пиндории баромад
ز پایش رشته پنداری برآمد
зи печу тоб , Марӣ гашта зоҳир
ز پیچ و تاب، ماری گشته ظاهر
Ба қасд ошён насар тоир
به قصد آشیان نسر طایر
Буд дар қайди печу хами гирифтор
بود در قید پیچ و خم گرفتار
Дарави хуршед ҳамчун муҳра ӣ мор
درو خورشید همچون مهره ی مار
Барроқи барқ дар миъроҷ ӯ ланг
براق برق در معراج او لنگ
зи борикӣу сахтӣ чун раги санг
ز باریکی و سختی چون رگ سنگ
Вуқуфӣ дорам аз борӣки бинӣ
وقوفی دارم از باریک بینی
Раг сангаш нагӯям , мӯии чинӣ
رگ سنگش نگویم، موی چینی
Чунон маълум мегардад ки ин роҳ
چنان معلوم می گردد که این راه
Раҳи мӯрон буд дар хирмани моҳ
ره موران بود در خرمن ماه
зи печу тоби ин роҳи каҷи оҳанг
ز پیچ و تاب این راه کج آهنگ
Тилисмӣ чун нигини бинӣ ба ҳар санг
طلسمی چون نگین بینی به هر سنگ
Садои кӯҳи зин раҳ шуд ба дили ёр
صدای کوه زین ره شد به دل یار
Ки беоҳанг бошад сози як тор
که بی آهنگ باشد ساز یک تار
Фалак аз қайди ин раҳ нест озод
فلک از قید این ره نیست آزاد
Ки беришта набошад коғази бод
که بی رشته نباشد کاغذ باد
Чаҳ ояд аз шаҳоби сусти оҳанг ?
چه آید از شهاب سست آهنگ؟
Дарав ояд чу тири барқ бар санг
درو آید چو تیر برق بر سنگ
Кашад заҳмат чу ояд дар такопу
کشد زحمت چو آید در تکاپو
Дарин раҳ санг дорад кафши оҳӯ
درین ره سنگ دارد کفش آهو
зи печ ва тоб гардад риштаи кӯтоҳ
ز پیچ و تاب گردد رشته کوتاه
Дароз аз печ ва хам гардӣда ин роҳ
دراز از پیچ و خم گردیده این راه
Басои касро ҷаҳони зини танги ҷода
بسا کس را جهان زین تنگ جاده
зи роҳи кӯҳ рафтан тавба дода
ز راه کوه رفتن توبه داده
Дарин раҳ чун тавонад кас давидан ?
درین ره چون تواند کس دویدن؟
Ки бошад мурғро бим аз паридан
که باشد مرغ را بیم از پریدن
Ба бурҳон нест дигари ақли муҳтоҷ
به برهان نیست دیگر عقل محتاج
Азин раҳи рафтаи пайғамбар ба миъроҷ
ازین ره رفته پیغمبر به معراج
Дарин раҳ гар кунад суръати намое
درین ره گر کند سرعت نمایی
Ҳаво газ мекунад тири ҳавоӣ
هوا گز می کند تیر هوایی
Дареғ аз ҳамдами афсонаи хуоне
دریغ از همدم افسانه خوانی
Ки май бояд дарин раҳи нардбонӣ
که می باید درین ره نردبانی
Дарин раҳ мекунад ҳаркаси так ва тоз
درین ره می کند هرکس تک و تاز
Харҳо бошадаш чун ресмони боз
خرها باشدش چون ریسمان باز
Мғлтони санги азу то май туоне
مغلتان سنگ ازو تا می توانی
Ки бад бошад балои осмонӣ
که بد باشد بلای آسمانی
Агар мурғӣ ба ин танагии расида
اگر مرغی به این تنگی رسیده
зи ҷода то буруни рафта , парида
ز جاده تا برون رفته، پریده
Дарин раҳи хуш буд маъшӯқи дилхоҳ
درین ره خوش بود معشوق دلخواه
Ки натавонади кас ӯро барад аз роҳ !
که نتواند کس او را برد از راه!
Дарав ҳар чорФсли ин гулистон
درو هر چارفصل این گلستان
Буд чун кӯча ӣ зоҳид , зимистон
بود چون کوچه ی زاهد، زمستان
Шаҳиди сардиаш гармии дӯзах
شهید سردی اش گرمی دوزخ
зи барфаш дар намад ойӣна ӣ ях
ز برفش در نمد آیینه ی یخ
Буд фасли тамӯзи ин роҳи ҷонкоҳ
بود فصل تموز این راه جانکاه
зи сардии ҳамчуи мавҷи оби даии моҳ
ز سردی همچو موج آب دی ماه
Ҳаво аз барф насринаш сиришта
هوا از برف نسرینش سرشته
Бароти лоларо бар яхи навишта
برات لاله را بر یخ نوشته
Шуд аз лғзиднши хуршеди хаста
شد از لغزیدنش خورشید خسته
Чу Тифлон меравад раҳро нишаста
چو طفلان می رود ره را نشسته
зи барфу яхи нингизди лагади гирд
ز برف و یخ نینگیزد لگد گرد
Касе то чанд кӯбади оҳани сард
کسی تا چند کوبد آهن سرد
Сӯии Кашмӣр дар ин танги ҷода
سوی کشمیر در این تنگ جاده
Равад бо он назокат , гули пиёда
رود با آن نزاکت، گل پیاده
Ба сомони раҳравонашро чаҳ кор аст
به سامان رهروانش را چه کار است
Мижа бар дида дар ин роҳ бор аст
مژه بر دیده در این راه بار است
Дарин раҳ , абри гавҳарҳои шҳўор
درین ره، ابر گوهرهای شهوار
зи домани рехт то гардад сбкбор
ز دامن ریخت تا گردد سبکبار
Аҷаб дорам ки нихвати пешаи ӣнҷо
عجب دارم که نخوت پیشه اینجا
Димоғашро тавонад баради боло
دماغش را تواند برد بالا
Хизр хоҳад барадгар ҷони азин раҳ
خضر خواهد برد گر جان ازین ره
Бирав аз давр хандад Кебеки қҳқаҳ
برو از دور خندد کبک قهقه
Дарин раҳ аз ҷафои афтода бар хок
درین ره از جفا افتاده بر خاک
Зуҳал чун нофа аз оҳӯии афлок
زحل چون نافه از آهوی افلاک
Кашад доими ҷафои ошиқ , ҳамоно
کشد دایم جفا عاشق، همانا
Азин раҳ меравад умраш ба боло
ازین ره می رود عمرش به بالا
Дарин раҳи бори мардум беш ё кам
درین ره بار مردم بیش یا کم
Чу бор ғам равад бар дӯши одам
چو بار غم رود بر دوش آدم
Манол эй дили зи ранҷи роҳ бисёр
منال ای دل ز رنج راه بسیار
Ту булбули машрабӣ , ин роҳи гулзор
تو بلبل مشربی، این راه گلزار
Ба сомон рафтан ин роҳ зишт аст
به سامان رفتن این راه زشت است
Муҷарради шӯ , ки ин роҳ биҳишт аст
مجرد شو، که این راه بهشت است
Ҷамоли ҳинди гулзори таҷаллии сет
جمال هند گلزار تجلی ست
Бирав Кашмӣр , холи сабзи Лайлии сет
برو کشمیر، خال سبز لیلی ست
Таъолии аллоҳи зи хоки поки Кашмӣр
تعالی الله ز خاک پاک کشمیر
Ки гулро кард соҳиби зар чу эксир
که گل را کرد صاحب زر چو اکسیر
Дарави дилҳо ҳамеша фориғ аз ғам
درو دل ها همیشه فارغ از غم
Гули сӯрӣ ба фарқи аҳли мотам
گل سوری به فرق اهل ماتم
зи баси хокаш ба мардум меҳрбон аст
ز بس خاکش به مردم مهربان است
Гулаши гулҳои буи модарон аст
گلش گل های بوی مادران است
Ҳавояши муътадил чун боди шабгир
هوایش معتدل چون باد شبگیر
Барандаи об ӯ чун оби шамшер
برنده آب او چون آب شمشیر
Буд дар фасли гул ҳамчун зимистон
بود در فصل گل همچون زمستان
Ба базм май кашони ин гулистон ,
به بزم می کشان این گلستان،
Миёни барфу ях дар ғӯтаи хорӣ
میان برف و یخ در غوطه خواری
Бт май ҳамчуи Кебеки кӯҳсорӣ
بط می همچو کبک کوهساری
Шаб ӯро ба субҳаш нест таъсир
شب او را به صبحش نیست تأثیر
Чу мӯе дар миёни коса ӣ шер
چو مویی در میان کاسه ی شیر
Ба субҳаши субҳи дигари ҳам пиёла
به صبحش صبح دیگر هم پیاله
Дарави торикии шаби доғи лола
درو تاریکی شب داغ لاله
Чаман хоҳад кунад аз шухӣу ноз
چمن خواهد کند از شوخی و ناز
Чу гулзори пари товуси парвоз
چو گلزار پر طاووس پرواز
Чунон шуд дилнишини ин равза ӣ пок
چنان شد دلنشین این روضه ی پاک
Ки нахл мум дорад реша дар хок
که نخل موم دارد ریشه در خاک
Фазояш чун бисоти неки бахатон
فضایش چون بساط نیک بختان
Пари тӯтии дарави барги дарахтон
پر طوطی درو برگ درختان
Ба пои гули зи мавҷи сабзаи занҷир
به پای گل ز موج سبزه زنجیر
Нагӯям сабза , хоби шоли Кашмӣр
نگویم سبزه، خواب شال کشمیر
зи шабнами бас ки сарсабзасту шодоб
ز شبنم بس که سرسبز است و شاداب
зи мавҷ сабза бошад бими сайлоб
ز موج سبزه باشد بیم سیلاب
Чу безии хок ӯро , об дар ҳол
چو بیزی خاک او را، آب در حال
Равон гардад зи чашмасор ғарбол
روان گردد ز چشمه سار غربال
Наад ҳргаҳи қадам бар сабза ӣ ӯ
نهد هرگه قدم بر سبزه ی او
зи пои худ براردи кафш , оҳӯ !
ز پای خود برآرد کفش، آهو!
Ба саҳрояши гулу лолаи ҳам оғӯш
به صحرایش گل و لاله هم آغوش
Ба боғаши сарву сабзаи дӯш бар дӯш
به باغش سرو و سبزه دوش بر دوش
Назокати нахли банд ҳар гулистон
نزاکت نخل بند هر گلستان
Рутӯбати обёри боғу бустон
رطوبت آبیار باغ و بستان
Кунад то лолаи зорашро назора
کند تا لاله زارش را نظاره
Фалак шуд сар ба сари чашм аз ситора
فلک شد سر به سر چشم از ستاره
Ба наздик ар наёяд ҳаст маъзӯр
به نزدیک ار نیاید هست معذور
Чироғон май намояди хуштар аз давр
چراغان می نماید خوشتر از دور
Фалаки афканди чавгони таҳаккум
فلک افکند چوگان تحکم
Ки шуд гӯии замин дар сабзааш гум
که شد گوی زمین در سبزه اش گم
Қадам то Хизр бо ин хоки пайваст
قدم تا خضر با این خاک پیوست
Чу наргис шуд Асояши сабзи дардаст
چو نرگس شد عصایش سبز دردست
Ҳамаи фаслии дарав чун аҳли тазвир
همه فصلی درو چون اهل تزویر
зи шабнам субҳ дорад об дар шер
ز شبنم صبح دارد آب در شیر
Чу гулчини домани саҳроаши пургул
چو گلچین دامن صحراش پرگل
Ба ҷои ҷғд дар вайронаи булбул
به جای جغد در ویرانه بلبل
зи лола ҳар чаман дар ҷон физойӣ
ز لاله هر چمن در جان فزایی
Чароғи рӯзу чандини равшаноӣ ?
چراغ روز و چندین روشنایی؟
Шақоӣқи ғунча гар бошад , магӯ ҳеҷ
شقایق غنچه گر باشد، مگو هیچ
Ки тирёкӣ кунад дар субҳи српич
که تریاکی کند در صبح سرپیچ
Хурушон ҳртрФ равадӣ зи кҳсор
خروشان هرطرف رودی ز کهسار
Буд созанда дар Кашмӣр бисёр
بود سازنده در کشمیر بسیار
зи мавҷи сабзаи зоҳид дар ғадир аст
ز موج سبزه زاهد در غدیر است
Гумон май барад кин мавҷ ҳасир аст
گمان می برد کاین موج حصیر است
Ниҳон дар мавҷи сунбул , кӯҳи морон
نهان در موج سنبل، کوه ماران
Чу дар гесуи сарин глъзорон
چو در گیسو سرین گلعذاران
Чаҳ гӯйии кадхудои шаҳри Кашмӣр
چه گویی کدخدای شهر کشمیر
Накарда дар бузургии ҳеҷ тақсир
نکرده در بزرگی هیچ تقصیر
Бутӣ аз ҳасани сабз , ошӯби даҳрӣ
بتی از حسن سبز، آشوب دهری
Ба гардиши ҳалқа дар назораи шаҳрӣ
به گردش حلقه در نظاره شهری
Фалакро карда теғаш зинҳорӣ
فلک را کرده تیغش زینهاری
Чаро дар шаҳр шуд ёрб ҳисорӣ
چرا در شهر شد یارب حصاری
Буд Кашмӣри пои тахти шоҳон
بود کشمیر پای تخت شاهان
Гувоҳи ин сухан , тахти сулаймон
گواه این سخن، تخت سلیمان
Чаҳ Тахтӣ , курсӣ ӯ арши поя
چه تختی، کرسی او عرش پایه
Фалаки афтода бар поиш чу соя
فلک افتاده بر پایش چو سایه
Сулаймонро ҳамон гул бар дарахт аст
سلیمان را همان گل بر درخت است
Сипеҳраши паҳлавони пой тахт аст
سپهرش پهلوان پای تخت است
Гулу лолаи зи рухи афкандаи бурқаъ
گل و لاله ز رخ افکنده برقع
Ки дидаи ин чунин тахти мурассаъ ?
که دیده این چنین تخت مرصع؟
Гул аз бустон кашида сӯй ӯ рахт
گل از بستان کشیده سوی او رخت
Шақоӣқро дарави тирёк бар тахт
شقایق را درو تریاک بر تخت
зи кайфият ба гулзор « фараҳи бахш »
ز کیفیت به گلزار «فرح بخش»
Буд ҳар лолаи мисатонро қадаҳи бахш
بود هر لاله مستان را قدح بخش
Фазояши ҳамчуи табъи неки хуён
فضایش همچو طبع نیک خویان
Кушода чун ҷабини хандаи рӯйон
گشاده چون جبین خنده رویان
зи гул ҳар гӯшааш фирдавси маҳсус
ز گل هر گوشه اش فردوس محسوس
Дарахтон саф зада чун чатри товус
درختان صف زده چون چتر طاووس
Шукуфа карда ҳар нахлаш чу парвин
شکوفه کرده هر نخلش چو پروین
Дарави хуршед ҳамчун мурғи заррин
درو خورشید همچون مرغ زرین
зи лолаи рӯзу шаби равшани чароғаш
ز لاله روز و شب روشن چراغش
Фалаки як нахли зардолуии боғаш
فلک یک نخل زردآلوی باغش
Фарози шохсораши себи хушбӯӣ
فراز شاخسارش سیب خوشبوی
зи лиззати барда аз себи зқн , гӯй
ز لذت برده از سیب ذقن، گوی
Чаман чун ҳасан шафтолу диҳад тоб
چمن چون حسن شفتالو دهد تاب
Даҳон ғунча гардад чашма ӣ об
دهان غنچه گردد چشمه ی آب
Дарав аз бас ҳаловат мешавад фош
درو از بس حلاوت می شود فاش
Буд пари шаҳд чун анҷӣр , хашхош
بود پر شهد چون انجیر، خشخاش
Мапурс аз лиззати анҷӣри нағзаш
مپرس از لذت انجیر نغزش
зи бодоми ду мағзу чормғзш
ز بادام دو مغز و چارمغزش
Ба бешаи мива ӣ ашҷори худру
به بیشه میوه ی اشجار خودرو
Раияти зодаҳои шоҳи олу
رعیت زاده های شاه آلو
зи раъноеи чанор ӯ ба шамшод
ز رعنایی چنار او به شمشاد
Агар силӣ занад , дасташ марезод !
اگر سیلی زند، دستش مریزاد!
Чанории хӯрдаи об аз ҷӯии ҳиммат
چناری خورده آب از جوی همت
Қавитар соқаш аз бозуии ҳиммат
قوی تر ساقش از بازوی همت
Фалакро рифъат ӯ карда помол
فلک را رفعت او کرده پامال
зи моҳи нав ба соқи афкандаи халхол
ز ماه نو به ساق افکنده خلخال
Парешони шохаҳо бар чархи хзро
پریشان شاخه ها بر چرخ خضرا
Чу мавҷ равад , кӯи резад ба дарё
چو موج رود، کو ریزد به دریا
Буруни рафтаи зи сарҳади замона
برون رفته ز سرحد زمانه
Ба шохаши бастаи анқои ошиёна
به شاخش بسته عنقا آشیانه
Масеҳо аз насимаши ҷустаи ёрӣ
مسیحا از نسیمش جسته یاری
Хизр дар соя ӣ ӯ почнорӣ
خضر در سایه ی او پاچناری
Ба соқаши боғбон аз завқи нозир
به ساقش باغبان از ذوق ناظر
Чу бозаргон ба сандӯқи ҷавоҳир
چو بازرگان به صندوق جواهر
Ба пеш ӯст сарв ишва олуд
به پیش اوست سرو عشوه آلود
Аёзӣ бар сари пои пеши Маҳмӯд
ایازی بر سر پا پیش محمود
Чаҳ сарв , аз ҳасани аўтўбӣ дар афсӯс
چه سرو، از حسن اوطوبی در افسوس
Ситода бар сари як пой , товус
ستاده بر سر یک پای، طاووس
зи бориши ақл дар ҳайрати фитода
ز بارش عقل در حیرت فتاده
Ки як товуси чандин байза дода
که یک طاووس چندین بیضه داده
Чу Хизраши ҷо ба тарафи ҷӯйборон
چو خضرش جا به طرف جویباران
Сутуни хайма ӣ абри баҳорон
ستون خیمه ی ابر بهاران
зи мартӯбӣ ба тӯбои дӯш бар дӯш
ز مرطوبی به طوبی دوش بر دوش
Хиёбонро азуи маъмур , оғӯш
خیابان را ازو معمور، آغوش
Чу Хизраши пурвирд аз меҳрбонӣ
چو خضرش پرورد از مهربانی
Чу фарзандон ба оби зиндагонӣ ,
چو فرزندان به آب زندگانی،
Надонам аз барои чист дилгир
ندانم از برای چیست دلگیر
Ки қади ҳамчу ятемон мекашад дайр
که قد همچو یتیمان می کشد دیر
Гуҳӣ хам мешавад , гуҳи рост аз бод
گهی خم می شود، گه راست از باد
Чу соя дар камӣн з андоз сайёд
چو سایه در کمین ز انداز صیاد
Кашида қамарӣ аз шавқаши фиғон ро
کشیده قمری از شوقش فغان را
Ниҳода бар сар ӯ хонимон ро
نهاده بر سر او خانمان را
Нишон аз қомат билқис дода
نشان از قامت بلقیس داده
Вале кӣ дошт ӯ ин соқи сода
ولی کی داشت او این ساق ساده
Ба таклифаш чу дар рақс оварад бод
به تکلیفش چو در رقص آورد باد
Кунад қамарии даруни байзаи фарёд
کند قمری درون بیضه فریاد
зи баргаши дом дар роҳи назора
ز برگش دام در راه نظاره
Санавбарро азуи дили пораи пора
صنوبر را ازو دل پاره پاره
Санавбар на , яке шӯрида ӣ маст
صنوبر نه، یکی شوریده ی مست
Ки дар рақсаст бо афлоки ҳамдаст
که در رقص است با افلاک همدست
Зада бар кокул ӯ шонаи хуршед
زده بر کاکل او شانه خورشید
Дил ӯро ба даст оварда ноҳид
دل او را به دست آورده ناهید
зи баси бориши фалакро карда моил
ز بس بارش فلک را کرده مایل
Бирав печида ҳамчун парда ӣ дил
برو پیچیده همچون پرده ی دل
Надорад ҳосилии ҷузи дили зи айём
ندارد حاصلی جز دل ز ایام
Чу ман муштии гиреҳро карда дили ном
چو من مشتی گره را کرده دل نام
Ривоят мекунанд арбоби маънӣ
روایت می کنند ارباب معنی
Ки аз ин дайр натавонист исо ,
که از این دیر نتوانست عیسی،
зи як сӯзан ба сӯй осмон рафт
ز یک سوزن به سوی آسمان رفت
Ба чандини сӯзан ӯ ёрб чаҳ сон рафт
به چندین سوزن او یارب چه سان رفت
Хазон гар мекашад бар боғи лашкар
خزان گر می کشد بر باغ لشکر
Чаҳ бок ӯро , ҷавонасту диловар
چه باک او را، جوان است و دلاور
Чу аҳли дили дарин боғи пурошӯб
چو اهل دل درین باغ پرآشوب
зи дили рўбди ғубори ғам ба ҷоруб
ز دل روبد غبار غم به جاروب
Шунидам боғбон аз ваии шнФтаҳ
شنیدم باغبان از وی شنفته
Ки гуфта ин ҳадис ва рост гуфта
که گفته این حدیث و راست گفته
Магӯ натавон ба роҳ осмон рафт
مگو نتوان به راه آسمان رفت
Асогар ростӣ бошад тавон рафт
عصا گر راستی باشد توان رفت
Ба паймони ҷаҳони дили сахти баста
به پیمان جهان دل سخت بسته
Азон бошад ҳамеша длшкстаҳ
ازان باشد همیشه دلشکسته
Парешони рӯзгори дилрабоён
پریشان روزگار دلربایان
Нўопрдози базми бенавоён
نواپرداز بزم بینوایان
Буд ҳар барг ӯ чун ришта ӣ соз
بود هر برگ او چون رشته ی ساز
Пай рақсидан ӯ нағмаи пардоз
پی رقصیدن او نغمه پرداز
Ба вақт рақсаш ояд аз сару дӯш
به وقت رقصش آید از سر و دوش
Садои хуш чу хубони қсби пӯш
صدای خوش چو خوبان قصب پوش
Садои дилкаш ӯ медиҳад ёд
صدای دلکش او می دهد یاد
Азонсозӣ ки бошад дар раҳи бод
ازان سازی که باشد در ره باد
Ғалат гуфтам , дарин деринаи давҳа
غلط گفتم، درین دیرینه دوحه
Кунад бар аҳли дил ҳамвора навҳа
کند بر اهل دل همواره نوحه
Чу маҷнӯни пайкар ӯ хушку урён
چو مجنون پیکر او خشک و عریان
Кулоҳаш бар сар аз мӯии парешон
کلاهش بر سر از موی پریشان
Чу Лайлии ишваи пардозии пурафсун
چو لیلی عشوه پردازی پرافسون
Яке аз ошиқонаши бидмҷнўн
یکی از عاشقانش بیدمجنون
Нагӯям бед , маҷнӯни замона
نگویم بید، مجنون زمانه
Гирифта бар сараши мурғи ошиёна
گرفته بر سرش مرغ آشیانه
зи шӯриши ҷомаи чоку мӯи фатила
ز شورش جامه چاک و مو فتیله
Дарахтони гирд ӯ аҳли қабӣла
درختان گرد او اهل قبیله
Ба вақти рақс ӯро дар бару дӯш
به وقت رقص او را در بر و دوش
зи беҳӯшӣ буд занҷири хомӯш
ز بیهوشی بود زنجیر خاموش
зи бандии хона ӣ чашм ки ҷуста ?
ز بندی خانه ی چشم که جسته؟
Ки занҷираши саропо , занги баста
که زنجیرش سراپا، زنگ بسته
Шуда аз шохсораши ошиёна
شده از شاخسارش آشیانه
Ба мурғони чамани знҷирхонаҳ
به مرغان چمن زنجیرخانه
з мастӣ карда каҷ , оҳанги худ ро
ز مستی کرده کج، آهنگ خود را
Бурӣдаи торҳои ҷанги худ ро
بریده تارهای جنگ خود را
Фитодаи шохҳо бар пои зи боло
فتاده شاخ ها بر پا ز بالا
Чу чини домани сабзони раъно
چو چین دامن سبزان رعنا
Ба гули он кас ки барг дилбарӣ дод
به گل آن کس که برگ دلبری داد
Гулистонро азуи бол ва парӣ дод
گلستان را ازو بال و پری داد
зи бас дар боғу бустон аз сари ноз
ز بس در باغ و بستان از سر ناز
Гушӯдаи бол аз шухӣ ба парвоз
گشوده بال از شوخی به پرواز
Замин ӯро ба банд аз реша дорад
زمین او را به بند از ریشه دارد
Сипеҳраш чун парӣ дар шиша дорад
سپهرش چون پری در شیشه دارد
зи баси мастонаи рақсад дар чамани руз
ز بس مستانه رقصد در چمن رز
зи ҷои худ ҷаҳд аз завқ , гази газ
ز جای خود جهد از ذوق، گز گز
Чаҳ руз , ҳар барги чатрӣ бар сар ӯ
چه رز، هر برگ چتری بر سر او
Маин бонӯу ширини духтар ӯ
مهین بانو و شیرین دختر او
Ба дасташи хӯша аз хуррами сириштӣ
به دستش خوشه از خرم سرشتی
Чу сбҳаҳ дар кафи ҳури биҳиштӣ
چو سبحه در کف حور بهشتی
Бабўсад пушти дасташро чу хуршед
ببوسد پشت دستش را چو خورشید
Бирав ханҷар кашад чун ошиқони бед
برو خنجر کشد چون عاشقان بید
Надорад тоби даврӣ аз бар ӯ
ندارد تاب دوری از بر او
Бар андомаш азон часбидаи гесу
بر اندامش ازان چسبیده گیسو
Зада хирман чу дар саҳни гулистон
زده خرمن چو در صحن گلستان
Ҳавои хӯша чинӣ карда ризвон
هوای خوشه چینی کرده رضوان
Барояд то чу барг ӯ зи кӯра
برآید تا چو برگ او ز کوره
з хокистар кашад ойӣнаи нура
ز خاکستر کشد آیینه نوره
Равон чун корҳои неки бахатон
روان چون کارهای نیک بختان
Давон чун мор бар шохи дарахтон
دوان چون مار بر شاخ درختان
Равад аз чашми хуршеди об чун ҷӯ
رود از چشم خورشید آب چون جو
зи шавқи тўтёии ғӯра ӣ ӯ
ز شوق توتیای غوره ی او
зи баргаши хостаи ойӣнаи хуршед
ز برگش خواسته آیینه خورشید
Ба даст ӯст чашми ҷоми ҷамшед
به دست اوست چشم جام جمشید
Чаҳ шуд шохаш агар пари печ ва тоб аст
چه شد شاخش اگر پر پیچ و تاب است
Каманди сурхи айёр шароб аст
کمند سرخ عیار شراب است
Диҳад шохаши нишон аз мори заҳҳок
دهد شاخش نشان از مار ضحاک
Ки берун карда сар аз дӯши афлок
که بیرون کرده سر از دوش افلاک
Кунад чун хира бар мисатони назора
کند چون خیره بر مستان نظاره
Фишорад ғӯра дар чашми ситора
فشارد غوره در چشم ستاره
Салим аз кафи замонӣ хома бигзор
سلیم از کف زمانی خامه بگذار
Ки созами нуктае пеши ту изҳор
که سازم نکته ای پیش تو اظهار
Чанору сарв ва бед озодагонанд
چنار و سرو و بید آزادگانند
Туҳидастони боғ ва бӯстонанд
تهیدستان باغ و بوستانند
Санавбар низ аз соҳибдилон аст
صنوبر نیز از صاحبدلان است
Аламдори саф беҳосилон аст
علمدار صف بی حاصلان است
Чу дорам нисбатии ман ҳам ба эшон
چو دارم نسبتی من هم به ایشان
Намудем ёди он ҷамъи парешон
نمودم یاد آن جمع پریشان
Чаҳ шуд дар васфашони гавҳар чу сифтам
چه شد در وصفشان گوهر چو سفتم
Агар авсофи рузро низ гуфтам
اگر اوصاف رز را نیز گفتم
Ки дорад духтарӣ дар пардаи пинҳон
که دارد دختری در پرده پنهان
Ки бошад он марои ширинтар аз ҷон
که باشد آن مرا شیرین تر از جان
Сазадгар орифон каз аҳл коранд
سزد گر عارفان کز اهل کارند
Дарин маънии маро маъзӯр доранд
درین معنی مرا معذور دارند
Таъолии аллоҳи азин боғи худоӣ
تعالی الله ازین باغ خدایی
Ки гардад даст аз хокаши ҳиное
که گردد دست از خاکش حنایی
Баҳор аз сабзаҳои длгшоиш
بهار از سبزه های دلگشایش
Чу тӯтии рехтаи пар дар фазояш
چو طوطی ریخته پر در فضایش
Ба рӯй гули дарин гулзори хуррам
به روی گل درین گلزار خرم
Хуии пешонии хуршед , шабнам
خوی پیشانی خورشید، شبنم
Насимаши хуштар аз анфоси маъшӯқ
نسیمش خوش تر از انفاس معشوق
Тамошои хуши дарав чун поси маъшӯқ
تماشا خوش درو چون پاس معشوق
Дарави қамарии нўоомўзи булбул
درو قمری نواآموز بلبل
Чароғ лола дорад равғани гул
چراغ لاله دارد روغن گل
Тзрўонро зи мастии чашми рангин
تذروان را ز مستی چشم رنگین
Шароби лолаи гаван дар ҷоми заррин
شراب لاله گون در جام زرین
Ба ҷӯш аз ҷӯши гул , булбули димоғон
به جوش از جوش گل، بلبل دماغان
Чу парвона ба шабҳои чироғон
چو پروانه به شب های چراغان
Ба серумаи чашми хубони шикарханд
به سرمه چشم خوبان شکرخند
Ба хоки пои наргиси хӯрдаи савганд
به خاک پای نرگس خورده سوگند
з шухӣ карда дар атрофи бустон
ز شوخی کرده در اطراف بستان
Бунафшаи решханди хати хубон
بنفشه ریشخند خط خوبان
Гулаш аз баси зи шодобии сети рангин
گلش از بس ز شادابی ست رنگین
Шавад гулбунади азуи домони гулчин
شود گلبند ازو دامان گلچین
Хазонро то набошад даст бар гул
خزان را تا نباشد دست بر گل
Шудаи парчини гулшан , боли булбул
شده پرچین گلشن، بال بلبل
Баёзи барги насрин , гулшани роз
بیاض برگ نسرین، گلشن راز
зи сатри мавҷи анбар , сина ӣ боз
ز سطر موج عنبر، سینه ی باز
Чароғи ғунча чун чашми ғизола
چراغ غنچه چون چشم غزاله
Шудаи равшани зи оташи барги лола
شده روشن ز آتش برگ لاله
Чаман , ошуфтагӣ бисёр дида
چمن، آشفتگی بسیار دیده
зи рақси оҳӯони дами бурӣда !
ز رقص آهوان دم بریده!
Шуда аз бод , сунбули поикўбон
شده از باد، سنبل پایکوبان
Чу сояи поймолаши зулфи хубон
چو سایه پایمالش زلف خوبان
Фаровони дидаи абрнўбҳорӣ
فراوان دیده ابرنوبهاری
Дарин гулшани насими почнорӣ
درین گلشن نسیم پاچناری
Ҳавои худ гулашро дар димоғ аст
هوای خود گلش را در دماغ است
зи ишқи хеш , лола снгдоғ аст
ز عشق خویش، لاله سنگداغ است
Дарави як шохи сунбули ҳаркии чида
درو یک شاخ سنبل هرکه چیده
Ба маънии зулфи ҳуриро бурӣда
به معنی زلف حوری را بریده
Дарави наҳрии равон чун баҳри симоб
درو نهری روان چون بحر سیماب
Хуши овозони зи шарми об ӯ , об
خوش آوازان ز شرم آب او، آب
Гуҳар мехоҳад аз лутфи илоҳӣ
گهر می خواهد از لطف الهی
Паии овози обаши гӯши моҳӣ
پی آواز آبش گوش ماهی
Садои об ӯ аз давру наздик
صدای آب او از دور و نزدیک
Барад чун мавҷ аз дил , ранҷи борӣк
برد چون موج از دل، رنج باریک
Ҳубобашро сафинаи пари лолӣ
حبابش را سفینه پر لآلی
Саводи мавҷаши абёт « зулолӣ »
سواد موجش ابیات «زلالی»
Ба рӯй лолау гули бас ки ғалтид
به روی لاله و گل بس که غلتید
Чу май аз об ӯ гул ме тавон чид
چو می از آب او گل می توان چید
Зулолаши ҳамчуи хубони самани бӯ
زلالش همچو خوبان سمن بو
Парешон чун кунад аз мавҷи гесу ,
پریشان چون کند از موج گیسو،
Кунад оби ҳаёт аз сустии пой
کند آب حیات از سستی پای
зи фаввораи Асо то хезад аз ҷой
ز فواره عصا تا خیزد از جای
Дарав бо икдгр гашта мувофиқ
درو با یکدگر گشته موافق
Ду ҳавзи об чун чашмони ошиқ
دو حوض آب چون چشمان عاشق
Чаҳ ҳавз , аз партаваш дар боғи маҳтоб
چه حوض، از پرتوش در باغ مهتاب
Латофати шастаи обашро ба сад об
لطافت شسته آبش را به صد آب
Чаҳ ҳавз , ойӣна ӣ хўршидпрдоз
چه حوض، آیینه ی خورشیدپرداز
Чу неи фаввора ӣ обаши хуши овоз
چو نی فواره ی آبش خوش آواز
Дар обаш пой наниҳад соя ӣ бед
در آبش پای ننهد سایه ی بید
Дарав ларзад зи сардии акси хуршед
درو لرزد ز سردی عکس خورشید
Магари завқ сухан дорад ба сина ?
مگر ذوق سخن دارد به سینه؟
Ки дорад дар миёни худ сафина
که دارد در میان خود سفینه
Зулолаши равшании бахши назора
زلالش روشنی بخش نظاره
Чакидаи гӯйӣ аз чашми ситора
چکیده گویی از چشم ستاره
зи рашкаши оби ҳайвон дар сиёҳӣ
ز رشکش آب حیوان در سیاهی
Зада кавсар ба худ ханҷари зи моҳӣ
زده کوثر به خود خنجر ز ماهی
Шудаи фаввора , мори ганҷи хуршед
شده فواره، مار گنج خورشید
Ба рақс аз ҷӯш ӯ норанҷи хуршед
به رقص از جوش او نارنج خورشید
Шаб афрӯзӣ кунад чашмати чўмҳтоб
شب افروزی کند چشمت چومهتاب
Агар як бори азуи чашмии диҳии об
اگر یک بار ازو چشمی دهی آب
зи қурби кӯҳ , ин боғи ҳумоюн
ز قرب کوه، این باغ همایون
Сари Лайлии сет дар домони маҷнӯн
سر لیلی ست در دامان مجنون
Чаҳ кӯҳӣ , тавр карда қиблаи гоҳаш
چه کوهی، طور کرده قبله گاهش
Навиштаи осмони рифъати паноҳаш
نوشته آسمان رفعت پناهش
Кашида аз ҷаҳони доман чу афлок
کشیده از جهان دامن چو افلاک
Буд хуш аз бузургони домани пок
بود خوش از بزرگان دامن پاک
зи сабзаи сангро тоби зумуррад
ز سبزه سنگ را تاب زمرد
з ҳар чашмаи равони оби зумуррад
ز هر چشمه روان آب زمرد
зи лолаи санг ӯ чун лаъли рахшон
ز لاله سنگ او چون لعل رخشان
Ба Кашмӣри омадаи кӯҳи Бадахшон
به کشمیر آمده کوه بدخشان
зи хӯбии пеши санг ӯ ҳамеша
ز خوبی پیش سنگ او همیشه
Кунад чун бут прессатон саҷдаи шиша
کند چون بت پرستان سجده شیشه
зи рашк ҳар камар дар давру наздик
ز رشک هر کمر در دور و نزدیک
Камарҳои батонро ранҷи борӣк
کمرهای بتان را رنج باریک
Буд аз бас ки ҳар сангаши мусаффо
بود از بس که هر سنگش مصفا
Дарави оташ буд чун май ба мино
درو آتش بود چون می به مینا
Занад қҳқаҳи дарин кҳсори гулранг
زند قهقه درین کهسار گلرنگ
Бт май ҳамчуи Кебек аз хӯрдани санг
بط می همچو کبک از خوردن سنگ
Буд аз сабза , абдолии нмдпўш
بود از سبزه، ابدالی نمدپوش
зи моҳ нав кашида ҳалқа дар гӯш
ز ماه نو کشیده حلقه در گوش
Ба сар аз лолаи доғаш дар сиёҳӣ
به سر از لاله داغش در سیاهی
Саҳоб ӯро кулоҳи гоҳ гоҳе
سحاب او را کلاه گاه گاهی
Кашида пои худ дар домани хок
کشیده پای خود در دامن خاک
Каманди ваҳдат ӯ даври афлок
کمند وحدت او دور افلاک
Басӣ гардад касе дар ҳар диёрӣ
بسی گردد کسی در هر دیاری
Ки бинад чашмае дар кӯҳсорӣ
که بیند چشمه ای در کوهساری
Буд ҳар пораи сангиро дарин ҷо
بود هر پاره سنگی را درین جا
Ҳазорон чашма ҳамчун санги савдо
هزاران چشمه همچون سنگ سودا
з ҳар чашмаи давони наҳрии хурушон
ز هر چشمه دوان نهری خروشان
Ба ин сардӣ ки дидаи оби ҷӯшон ?
به این سردی که دیده آب جوشان؟
Яке толоб дар домони кӯҳаш
یکی تالاب در دامان کوهش
Ки ларзад баҳр чун бинад шиквааш
که لرزد بحر چون بیند شکوهش
Ба ҳрсўи мавҷи зан чун баҳри симоб
به هرسو موج زن چون بحر سیماب
Саросари файз ҳамчун олами об
سراسر فیض همچون عالم آب
Ҳубобаш аз шафақ чун чашми махмур
حبابش از شفق چون چشم مخمور
Саводи мавҷ ӯ чун турра ӣ ҳур
سواد موج او چون طره ی حور
Чунон танагии дарав аз ҷӯши моҳӣ
چنان تنگی درو از جوش ماهی
Ки набӯд ҷой дар дар гӯши моҳӣ
که نبود جای در در گوش ماهی
Ҷбобш аз зари моҳии хазина
جبابش از زر ماهی خزینه
Чу хубон дар кафи мавҷаши сафина
چو خوبان در کف موجش سفینه
Чироғон рӯй обаши доим аз гул
چراغان روی آبش دایم از گل
Дарав ҳар бт ба мастии ҳамчуи булбул
درو هر بط به مستی همچو بلبل
Дарави айш « кӯл » сӯрат пазир аст
درو عیش «کول» صورت پذیر است
Ҳамаи айём ӯ ид ғадир аст
همه ایام او عید غدیر است
Ба акси халқ , ин сӯфии пурҷӯш
به عکس خلق، این صوفی پرجوش
Шавад , ҳргаҳ баҳор ояд , кӯли пӯш
شود، هرگه بهار آید، کول پوش
Сипеҳраши хондаи дарёии биҳиштӣ
سپهرش خوانده دریای بهشتی
Азон сӯяши кшдиаҳи тири киштӣ
ازان سویش کشدیه تیر کشتی
Чаҳ киштӣ , бодпои хуши аноне
چه کشتی، بادپای خوش عنانی
Намонда дар раҳ аз поиши нишоне
نمانده در ره از پایش نشانی
Савор ӯ наад чун рӯ ба майдон
سوار او نهد چون رو به میدان
Ҳубоб ва мавҷ бошад гӯйу чавгон
حباب و موج باشد گوی و چوگان
Дӯд чун кард оҳанги маконе
دود چون کرد آهنگ مکانی
Ки дидаи ин чунин тахти равонӣ
که دیده این چنین تخت روانی
Ба ҳар киштии сет бо ҳасани сариҳӣ
به هر کشتی ست با حسن صریحی
Намаки парвардаи млоҳи малеҳӣ
نمک پرورده ملاح ملیحی
зи ҳаряк , киштии сад дил ба гирдоб
ز هریک، کشتی صد دل به گرداب
Асиронро фаровони ронда дар об
اسیران را فراوان رانده در آب
Тамошо дорад ин дарёии ҷӯшон
تماشا دارد این دریای جوشان
Хусӯс акнӯн ки кардандаш чироғон
خصوص اکنون که کردندش چراغان
Шудаи Кашмӣрро зини ҷашни пурҷӯш
شده کشمیر را زین جشن پرجوش
Чироғони гулу лолаи фаромӯш
چراغان گل و لاله فراموش
Шудаи дарёи азин ҷашни нзртоб
شده دریا ازین جشن نظرتاب
Нишоти ангез ҳамчун олами об
نشاط انگیز همچون عالم آب
Сафи Мурғобён дар оби раққос
صف مرغابیان در آب رقاص
Садафҳо кафи занон , гирдоби раққос
صدف ها کف زنان، گرداب رقاص
Барои рақси айши Зуҳра дар авҷ
برای رقص عیش زهره در اوج
Дафи худро бар оташ дошта мавҷ
دف خود را بر آتش داشته موج
Ба хок аз рашк гуяд бод бе тоб
به خاک از رشک گوید باد بی تاب
Ки оташи хуб берун омад аз об
که آتش خوب بیرون آمد از آب
зи баси акси чароғи кавкаби афрӯз
ز بس عکس چراغ کوکب افروز
Шудаи дарёи пар аз дар шаби афрӯз
شده دریا پر از در شب افروز
Дар оби оташи з бас шуд акси густар
در آب آتش ز بس شد عکس گستر
Ба дарёи гашти Мурғобии самандар
به دریا گشت مرغابی سمندر
з бас афрӯхт дарё аз табу тоб
ز بس افروخت دریا از تب و تاب
Барои моҳён шуд тоба , гирдоб
برای ماهیان شد تابه، گرداب
Кушояди ҳрдм аз таъсири гармо
گشاید هردم از تأثیر گرما
Гиребон бар насим аз мавҷ , дарё
گریبان بر نسیم از موج، دریا
Шуд аз оташи зари моҳӣ , зари сурх
شد از آتش زر ماهی، زر سرخ
Гуҳар афрӯхт ҳамчун ахгари сурх
گهر افروخت همچون اخگر سرخ
Ҳубоб афрӯхт ҳамчун ҷоми ҷамшед
حباب افروخت همچون جام جمشید
Фурӯзон шуд садаф чун акси хуршед
فروزان شد صدف چون عکس خورشید
Азин каз тоби ҳасани нўроФшон
ازین کز تاب حسن نورافشان
Шудаи манзури олами ин чироғон ,
شده منظور عالم این چراغان،
зи рашк аз баси дил худ хӯрд ахтар
ز رشک از بس دل خود خورد اختر
Намояд дар назар чун ҳалқа ӣ зар
نماید در نظر چون حلقه ی زر
з бас омехт бо ҳам оташу об
ز بس آمیخت با هم آتش و آب
Таноби сим ва зар шуд мавҷи гирдоб
طناب سیم و زر شد موج گرداب
Шуд аз акси чароғи олами оро
شد از عکس چراغ عالم آرا
Чу ақди каҳрабо ҳар мавҷи дарё
چو عقد کهربا هر موج دریا
Дар об аз шамъи анҷуми фавҷ дар фавҷ
در آب از شمع انجم فوج در فوج
Вазон чун каҳкашони ҳркўчаҳ ӣ мавҷ
وزان چون کهکشان هرکوچه ی موج
Паии теъдоди он анҷум ба гирдоб
پی تعداد آن انجم به گرداب
Садаф шуд мавҷро дар кафи стрлоб
صدف شد موج را در کف سطرلاب
Чароғу акс ӯ нагузошт мастур
چراغ و عکس او نگذاشت مستور
зи дилҳо маънии нури алии нур
ز دل ها معنی نور علی نور
зи баси акси чароғи маҷлиси оро
ز بس عکس چراغ مجلس آرا
Ба чашми мардумони вақти тамошо
به چشم مردمان وقت تماشا
Ба дарёи акс анҷум шуд сияҳи тоб
به دریا عکس انجم شد سیه تاب
Ба ранги ахгарии коФтодаҳ дар об
به رنگ اخگری کافتاده در آب
Тамошо кун маи навро ба дарё
تماشا کن مه نو را به دریا
Ки бо акс чироғонаст пайдо
که با عکس چراغان است پیدا
Ки гӯйии зини арӯси сабзи Муқаннаъ
که گویی زین عروس سبز مقنع
Дар оби афтодаи халхоли мурассаъ
در آب افتاده خلخال مرصع
Шудаи шамъу чароғ аз мавҷ дар об
شده شمع و چراغ از موج در آب
Парешони ҳамчу бар ойӣнаи симоб
پریشان همچو بر آیینه سیماب
Ғалат кардам ки дарёро ба домон
غلط کردم که دریا را به دامان
Гусастаи ришта ӣ тасбеҳи марҷон
گسسته رشته ی تسبیح مرجان
Чироғон нест киштиро ба маънӣ
چراغان نیست کشتی را به معنی
Ки кӯҳи тавр аз барқи таҷаллӣ ,
که کوه طور از برق تجلی،
Гирифтаи оташ ва худро мушавваш
گرفته آتش و خود را مشوش
Дар об андохта аз тоби оташ
در آب انداخته از تاب آتش
Фалаки киштии чунин рангини надида
فلک کشتی چنین رنگین ندیده
Каси отшхонаҳ ӣ чубини надида
کس آتشخانه ی چوبین ندیده
Чароғу шамъ аз атрофу гӯша
چراغ و شمع از اطراف و گوشه
Аён зон хирмани оташ чу хӯша
عیان زان خرمن آتش چو خوشه
Чу моҳи нави зи тоби шуълаи рахшон
چو ماه نو ز تاب شعله رخشان
зи лаъли оташин , кӯҳи Бадахшон
ز لعل آتشین، کوه بدخشان
Хиромони ҳртрФ аз рӯй тамкин
خرامان هرطرف از روی تمکین
Мурассаъи пӯш чун баҳроми чубин
مرصع پوش چون بهرام چوبین
Ниҳодаи пеши мисатони назора
نهاده پیش مستان نظاره
Фалаки хуонеи пар аз нақли ситора
فلک خوانی پر از نقل ستاره
Дарин маҷлиси фалак аз баҳри хуршед
درین مجلس فلک از بهر خورشید
Гирифтаи коса дар даст аз маи ид
گرفته کاسه در دست از مه عید
Ба дарюзаи з ҳар заррини аёғӣ
به دریوزه ز هر زرین ایاغی
Ба ишқ шоҳ мехоҳад чароғӣ
به عشق شاه می خواهد چراغی
Шунидам шоҳи равшандил , ҷаҳонгир
شنیدم شاه روشندل، جهانگیر
з ъушрат шуд чу равнақи бахши Кашмӣр ,
ز عشرت شد چو رونق بخش کشمیر،
Чунон маъшӯқ ӯ шуд ин Ирами зод
چنان معشوق او شد این ارم زاد
Ки охири ҷони худ дар роҳ ӯ дод
که آخر جان خود در راه او داد
Сабоҳии длгшо чун рӯй аҳбоб
صباحی دلگشا چون روی احباب
Гули субҳ аз саҳоби файзи сероб
گل صبح از سحاب فیض سیراب
зи таъсири фурӯғ ӯ ба гулшан
ز تأثیر فروغ او به گلشن
Шуда ҳар барг чун ойӣнаи равшан
شده هر برگ چون آیینه روشن
Шафақи абри баҳориро ҳам оҳанг
شفق ابر بهاری را هم آهنگ
Фалак чун коғази абрӣ ба сад ранг
فلک چون کاغذ ابری به صد رنگ
Ҳавои равшан чу нури ҷайби фонӯс
هوا روشن چو نور جیب فانوس
Замини пари гул ба ранги боли товус
زمین پر گل به رنگ بال طاووس
Миёни лолау гул дар дару дашт
میان لاله و گل در در و دشت
Ғизоли ширмсти субҳи дргшт
غزال شیرمست صبح درگشت
Ҷаҳони хуррамтар аз табъи хирадманд
جهان خرم تر از طبع خردمند
Ғам аз олами ниҳон чун айби фарзанд
غم از عالم نهان چون عیب فرزند
Бурун оварад шавқи ҷилваи густох
برون آورد شوق جلوه گستاخ
зи хилвати шоҳро ҳамчун гул аз шох
ز خلوت شاه را همچون گل از شاخ
Шукуфтаи хотираш ҳамчун гули субҳ
شکفته خاطرش همچون گل صبح
зи шодӣ дар фиғон чун булбули субҳ
ز شادی در فغان چون بلبل صبح
Сараши хуши ҳамчуи ҷоми бодаи навашон
سرش خوش همچو جام باده نوشان
Димоғаш чун дукони глФрўшон
دماغش چون دکان گلفروشان
Фурӯғ субҳ гашта рӯҳ парвар
فروغ صبح گشته روح پرور
Дилашро ҳамчуи Тифл аз шери модар
دلش را همچو طفل از شیر مادر
Чу шуд домони дарёи ҷилваи гоҳаш
چو شد دامان دریا جلوه گاهش
Ба сӯии шола мор афтод роҳаш
به سوی شاله مار افتاد راهش
Фазойӣ дид чун рӯй арӯсон
فضایی دید چون روی عروسان
Сазовори аммороту гулистон
سزاوار عمارات و گلستان
Бигуфт ин дашти рангин , рӯй ҳур аст
بگفت این دشت رنگین، روی حور است
зи мо сари манзилии ӣнҷо зарур аст
ز ما سر منزلی اینجا ضرور است
Дар он айём , шоҳи ҳафт иқлӣм
در آن ایام، شاه هفت اقلیم
Ки бар сар дорад аз хуршед дияем ,
که بر سر دارد از خورشید دیهیم،
Сару саркарда ӣ шҳзодгон буд
سر و سرکرده ی شهزادگان بود
Дар он шҳзодгии шоҳи ҷаҳон буд
در آن شهزادگی شاه جهان بود
Паии итмоми ин манзил қад афрохт
پی اتمام این منزل قد افراخت
Барои хеш , кории пеши андохт
برای خویش، کاری پیش انداخت
Азон чандини сафо дар кор ӯ шуд
ازان چندین صفا در کار او شد
Ки шоҳии ин чунин , меъмор ӯ шуд
که شاهی این چنین، معمار او شد
Кунун омад зи лутфи хоку обаш
کنون آمد ز لطف خاک و آبش
Фараҳи бахш аз шаҳи олами хитобаш
فرح بخش از شه عالم خطابش
Чароғи дудмони гӯрконӣ
چراغ دودمان گورکانی
Ки бар вай хатм шуд соҳибқиронӣ
که بر وی ختم شد صاحبقرانی
Шаҳоби аддӣни мҳмдшоаҳи ғозӣ
شهاب الدین محمدشاه غازی
ГҳроФрўзи тоҷи сарфарозӣ
گهرافروز تاج سرفرازی
Маин дорои ҳафт авранги олам
مهین دارای هفت اورنگ عالم
Гузин мсндншини сулби одам
گزین مسندنشین صلب آدم
з шоҳон карда эзади интихобаш
ز شاهان کرده ایزد انتخابش
Азон шоҳ ҷаҳон омад хитобаш
ازان شاه جهان آمد خطابش
Дилаши ойӣна ӣ симои шоҳӣ
دلش آیینه ی سیمای شاهی
Ҷабинаши машриқи нури илоҳӣ
جبینش مشرق نور الهی
Вуҷӯдаши боиси эҷоди олам
وجودش باعث ایجاد عالم
Ғубори остонаши хоки одам
غبار آستانش خاک آدم
Ба шоҳӣ то баландовоза гардид
به شاهی تا بلندآوازه گردید
Шикасти тоқи касрӣ тоза гардид
شکست طاق کسری تازه گردید
Сулаймонро нигин аз даст афтод
سلیمان را نگین از دست افتاد
Хати фармон ӯ шуд коғази бод
خط فرمان او شد کاغذ باد
Фиристад сӯй ӯ қайсар чу нома
فرستد سوی او قیصر چو نامه
Кунад аз парда ӣ дили муми ҷома
کند از پرده ی دل موم جامه
зи чини фағфур ҳамчун бандагонаш
ز چین فغفور همچون بندگانش
Фиристад тӯҳфа чун бар остонаш
فرستد تحفه چون بر آستانش
зи шавқи базм ӯ аз пеши бинӣ
ز شوق بزم او از پیش بینی
Кунад мижгони худро мӯии чинӣ
کند مژگان خود را موی چینی
Хирад кам дида бо чашми ҷаҳони байн
خرد کم دیده با چشم جهان بین
Чунин шоҳӣ ба дўлтхонаҳ ӣ зин
چنین شاهی به دولتخانه ی زین
зи нақши пой ӯ то сарфароз аст
ز نقش پای او تا سرفراز است
Замини афлокро меҳр намоз аст
زمین افلاک را مهر نماز است
Дамӣ аз ёд ҳақ нагусаста пайванд
دمی از یاد حق نگسسته پیوند
Худоро банда , оламро худованд
خدا را بنده، عالم را خداوند
Дилаши сбҳаҳи шумор аз реги саҳро
دلش سبحه شمار از ریگ صحرا
Ҳасири тоъат ӯ мавҷи дарё
حصیر طاعت او موج دریا
Баҳори ид ӯ то дар миён аст
بهار عید او تا در میان است
Ҳинои дасти хубон бехазон аст
حنای دست خوبان بی خزان است
Нагардад зулмро кас бар ҳаволӣ
نگردد ظلم را کس بر حوالی
Тахаллус гашта шеронро « Ғаззолӣ » !
تخلص گشته شیران را «غزالی»!
Ба шухии барраҳои рағбати ангез
به شوخی بره های رغبت انگیز
Ба гирди гург , чун атфоли табриз
به گرد گرگ، چون اطفال تبریز
Заъифонро қавии гашти ончунон чанг
ضعیفان را قوی گشت آنچنان چنگ
Ки шиша ринда шуд бар таҳта ӣ санг
که شیشه رنده شد بر تخته ی سنگ
Паии сафрои хас май резади айём
پی صفرای خس می ریزد ایام
зи хӯни шуъла , оби нор дар ҷом
ز خون شعله، آب نار در جام
Ба дашт аз адл ӯ бар гардани шер
به دشت از عدل او بر گردن شیر
Паии пой ғизолонаст занҷир
پی پای غزالان است زنجیر
Ба зӯри панҷа , ҳукм ӯ зи гавҳар
به زور پنجه، حکم او ز گوهر
Фишорад обро чун пунба ӣ тар
فشارد آب را چون پنبه ی تر
Буд аз ҷавҳари зотӣ агар хеш
بود از جوهر ذاتی اگر خویش
Умӯри салтанатро май баради пеш
امور سلطنت را می برد پیش
намеуфтад халал дар кори номӯс
نمی افتد خلل در کار ناموس
Ки бошад чатрдори хеш , товус
که باشد چتردار خویش، طاووس
зи файзаш зарра карда офтобӣ
ز فیضش ذره کرده آفتابی
з хон ӯ маи нави як рикобӣ
ز خوان او مه نو یک رکابی
Гушӯда дар ҷаҳонгирӣ чу бозу
گشوده در جهانگیری چو بازو
Сикандари сохта чун оинаи рӯ
سکندر ساخته چون آینه رو
зи дониши рафтаи ҳргаҳ дар такаллум
ز دانش رفته هرگه در تکلم
Флотўн чун садои печида дар хам
فلاطون چون صدا پیچیده در خم
Хирад ӯро чу дар гуфт ва шунид аст
خرد او را چو در گفت و شنید است
Забон дар зери дандон чун калид аст
زبان در زیر دندان چون کلید است
Ба аҳди он баҳори ҳӯшмандӣ
به عهد آن بهار هوشمندی
Падед омад суханро сарбаландӣ
پدید آمد سخن را سربلندی
Ниҳод аз гӯша ӣ лабҳои хомӯш
نهاد از گوشه ی لب های خاموش
Сухани по дар рикоби ҳалқа ӣ гӯш
سخن پا در رکاب حلقه ی گوش
Сухан дар аҳдаш аз бас ёфт миъроҷ
سخن در عهدش از بس یافت معراج
Чу ҳудҳуди гашти тӯтии соҳиби тоҷ
چو هدهد گشت طوطی صاحب تاج
Тарозу Тифл месозад зи норанҷ
ترازو طفل می سازد ز نارنج
Ки дар айём ӯ гардад ҳнрснҷ
که در ایام او گردد هنرسنج
зи адлаши равнақӣ дар рӯзгор аст
ز عدلش رونقی در روزگار است
Ки нахли мумро оташ баҳор аст
که نخل موم را آتش بهار است
Арӯси даҳри бигушода ҷабин аст
عروس دهر بگشاده جبین است
Гиреҳ дар зулфу чин дар остин аст
گره در زلف و چین در آستین است
зи зулфи мавҷ то беруни баради тоб
ز زلف موج تا بیرون برد تاب
Дами моҳии ниҳодаи шона дар об
دم ماهی نهاده شانه در آب
Ҷҳоноз бас гирифт аз фитнаи ором
جهاناز بس گرفت از فتنه آرام
Ба аҳд ӯ кбўтрхонаҳ шуд дом
به عهد او کبوترخانه شد دام
Чунон олам азу шуд эмини обод
چنان عالم ازو شد ایمن آباد
Ки зарф тўтё шуд коғази бод
که ظرف توتیا شد کاغذ باد
Ба давраши барра дар саҳро бузург аст
به دورش بره در صحرا بزرگ است
Ду машъал ҳар шабаш аз чашм гург аст
دو مشعل هر شبش از چشم گرگ است
Задандӣ раҳзанони раҳи гоҳу бегоҳ
زدندی رهزنان ره گاه و بیگاه
Ба аҳдаши раҳзанонро мезанад роҳ
به عهدش رهزنان را می زند راه
Наҳиф ӯ ба кӯҳи орад агар рӯ
نهیب او به کوه آرد اگر رو
Чу дарё об гардад Зуҳра ӣ ӯ
چو دریا آب گردد زهره ی او
Ба дарёи боди қаҳрашгар ситезад
به دریا باد قهرش گر ستیزد
Ғубор аз кӯчаҳои мавҷи хезад
غبار از کوچه های موج خیزد
Кашад шамшер чун брхсми худком
کشد شمشیر چون برخصم خودکام
Зираи резади арақи вораши зи андом
زره ریزد عرق وارش ز اندام
зи боди ҳамла аш гардад ба саҳро
ز باد حمله اش گردد به صحرا
Равони кҳсор ҳамчун мавҷи дарё
روان کهسار همچون موج دریا
Ба кӯҳи оради наҳиф ӯгар оҳанг
به کوه آرد نهیب او گر آهنگ
Носитади санги онҷо бар сари санг
ناستد سنگ آنجا بر سر سنگ
Аду шуд хок аз гурз гаронаш
عدو شد خاک از گرز گرانش
Ҳамон боқии сети дарди устихонаш
همان باقی ست درد استخوانش
Наҳанг аз теғ ӯ дар баҳри хаста
نهنگ از تیغ او در بحر خسته
Паланг аз бим ӯ бар кӯҳи ҷуста
پلنگ از بیم او بر کوه جسته
зи бими теғ ӯ дар дида ӣ шер
ز بیم تیغ او در دیده ی شیر
Ба ҳам часбидаи мижгон чун пари тир
به هم چسبیده مژگان چون پر تیر
Ба гурзи интиқом аз хоки шоҳон
به گرز انتقام از خاک شاهان
Диҳад серума ба хӯрд додхоҳон
دهد سرمه به خورد دادخواهان
Чу ӯ баҳром набӯд дар сафи кин
چو او بهرام نبود در صف کین
Чаҳ хоҳад буд кори теғи чубин
چه خواهد بود کار تیغ چوبین
Чу бинад акси теғаши мавҷ дар об
چو بیند عکس تیغش موج در آب
Равад аз бими пас пас чун расани тоб
رود از بیم پس پس چون رسن تاب
Ба аҳд ӯ зи манъи кӣнаи хоҳӣ
به عهد او ز منع کینه خواهی
Кунад Роми тавсани барқ аз сиёҳӣ
کند رم توسن برق از سیاهی
Барои ҷустуҷӯии хӯни булбул
برای جستجوی خون بلبل
Саборо гар фиристад аз паии гул ,
صبا را گر فرستد از پی گل،
Чу хӯн гарм ояд гули дўдидаҳ
چو خون گرم آید گل دودیده
Чу шамъи кушта , ранг аз рӯ парида
چو شمع کشته، رنگ از رو پریده
Дар он кишвар ки ҳифз ӯ паноҳ аст
در آن کشور که حفظ او پناه است
Ба хирмани барқи оби зер коҳ аст
به خرمن برق آب زیر کاه است
Чу нақши пой оҳӯ шуд дили шер
چو نقش پای آهو شد دل شیر
Ду ним , онҷокаҳ ӯ афрохт шамшер
دو نیم، آنجاکه او افراخت شمشیر
Барофтод аз ҷаҳон дар аҳдаши озор
برافتاد از جهان در عهدش آزار
Чу сбҳаҳи пой то сар муҳра шуд мор
چو سبحه پای تا سر مهره شد مار
Чу хоҳад Кебекро синҷид ба тиҳу
چو خواهد کبک را سنجد به تیهو
Кунад шоҳини зи боли худ тарозу
کند شاهین ز بال خود ترازو
Ба аҳдаш аз хазон гардӣда гулшан
به عهدش از خزان گردیده گلشن
Чу гулзори пари товуси эмин
چو گلزار پر طاووس ایمن
Илм созад ба ҳарҷо панҷа чун шер
علم سازد به هرجا پنجه چون شیر
Ба нахл мум монад шохи нахҷӣр
به نخل موم ماند شاخ نخجیر
Чу шуълаи теғ ӯ то гашти урён
چو شعله تیغ او تا گشت عریان
Ба дафъи фитна ӣ беэътидолон ,
به دفع فتنه ی بی اعتدالان،
Буд дар хоксории ишқи мағрур
بود در خاکساری عشق مغرور
Ҷунун аз чӯби гул бар дори Мансур
جنون از چوب گل بر دار منصور
Чароғи давлаташро дили зи худ ҷамъ
چراغ دولتش را دل ز خود جمع
Буд чун лола , ҳам фонӯс ва ҳам шамъ
بود چون لاله، هم فانوس و هم شمع
Ҳуморо з остонаш нест парвоз
هما را ز آستانش نیست پرواز
Ки дар ӣнҷои гушӯдаи чашм чун боз
که در اینجا گشوده چشم چون باز
Ба дасти лутф то аз рӯй тамкин
به دست لطف تا از روی تمکین
Ишорат кард тӯфонро ки биншин ,
اشارت کرد طوفان را که بنشین،
Нашуд дарёи ҳамин пар дару гавҳар
نشد دریا همین پر در و گوهر
Азуи моҳии барад бо пушти худ зар
ازو ماهی برد با پشت خود زر
Кафи ҷўдш ки бошад абри эҳсон
کف جودش که باشد ابر احسان
Дарави лаълу гуҳар барфасту борон
درو لعل و گهر برف است و باران
Ба дасташи ошно то гашти гавҳар
به دستش آشنا تا گشت گوهر
Ба дарёи пушт по зад чун шиновар
به دریا پشت پا زد چون شناور
Кушодӣ дар кафи худ чун писандид
گشادی در کف خود چون پسندید
Ҷаҳон шуд зери дасташи ҳамчуи хуршед
جهان شد زیر دستش همچو خورشید
Вагар сарпанҷаро ғунча ҳавас кард
وگر سرپنجه را غنچه هوس کرد
Чу тӯтии осмонро дар қафас кард
چو طوطی آسمان را در قفس کرد
Дамӣ каз базми айши олами оро
دمی کز بزم عیش عالم آرا
Ба азми кӣнаи хоҳии хезад аз ҷо ,
به عزم کینه خواهی خیزد از جا،
Замин аз бими зер пош ларзад
زمین از بیم زیر پاش لرزد
зи ҳафт иқлӣм , ҳафт аъзоаш ларзад
ز هفت اقلیم، هفت اعضاش لرزد
Бисоти маҷлисашро кӣ касе дид
بساط مجلسش را کی کسی دید
Ки мижгонаш нашуд заррин чу хуршед
که مژگانش نشد زرین چو خورشید
Ба васфи маҷлис ӯгар наад пай
به وصف مجلس او گر نهد پی
Нўопрдоз гардад хома чун не
نواپرداز گردد خامه چون نی
Чаҳ маҷлис , дили азуи маҳви таҷаллӣ
چه مجلس، دل ازو محو تجلی
Чун маҷнӯн дар тамошогоҳи Лайлӣ
چون مجنون در تماشاگاه لیلی
Замини ойӣна аз равшани намое
زمین آیینه از روشن نمایی
Дарави акси бисоти кибриёе
درو عکس بساط کبریایی
Ба ҳам дӯшии дарави анҷому оғоз
به هم دوشی درو انجام و آغاز
зи рӯзу шаби бисоташи сина ӣ боз
ز روز و شب بساطش سینه ی باز
Қавии мояи зи ъушрати рӯзгораш
قوی مایه ز عشرت روزگارش
Буд наврӯзи як тҳўилдорш
بود نوروز یک تحویلدارش
зи гулрезии шамъи пртўоФкн
ز گلریزی شمع پرتوافکن
Чароғи булбулу парвонаи равшан
چراغ بلبل و پروانه روشن
зи шарми накҳати гулҳои дебо
ز شرم نکهت گل های دیبا
Фиканда нофаро оҳӯ ба саҳро
فکنده نافه را آهو به صحرا
зи бодаи чашмҳо чун лолаи рангин
ز باده چشم ها چون لاله رنگین
зи нағмаи гӯшҳо домони гулчин
ز نغمه گوش ها دامان گلچین
Ба силки нағмаи пардозонаш аз давр
به سلک نغمه پردازانش از دور
Кунад чинии навозии рӯҳи фағфур
کند چینی نوازی روح فغفور
Паии шамъаш ба ҳинди Искандар аз рӯм
پی شمعش به هند اسکندر از روم
Фиристода ба пушти ойӣна ӣ мум
فرستاده به پشت آیینه ی موم
Фурӯзони шамъаш аз оғӯши фонӯс
فروزان شمعش از آغوش فانوس
зи зери боли пайдои чашми товус
ز زیر بال پیدا چشم طاووس
зи баси шамъу чароғи маҷлиси афрӯз
ز بس شمع و چراغ مجلس افروز
Дарави парвонаро шаб , рӯзи наврӯз
درو پروانه را شب، روز نوروز
Гадояш то шуда , аз неъмати сур
گدایش تا شده، از نعمت سور
Буд пар , коса ӣ чубини тнбўр
بود پر، کاسه ی چوبین طنبور
Навой чангу авд овоза дорад
نوای چنگ و عود آوازه دارد
Камончаи фикри тир тоза дорад
کمانچه فکر تیر تازه دارد
Чаҳ гӯям ман азон ойӣнаи хона
چه گویم من ازان آیینه خانه
Ки равшан шуд азуи чашми замона
که روشن شد ازو چشم زمانه
зи ҳасани ин нишеман , чашми бади давр
ز حسن این نشیمن، چشم بد دور
Ки чун машриқ буд сарчашма ӣ нур
که چون مشرق بود سرچشمه ی نور
Ма нав нест ин , каз олами хок
مه نو نیست این، کز عالم خاک
Расидаи мавҷи нур ӯ ба афлок
رسیده موج نور او به افلاک
зи ойӣнаи дарави наққоши тақдир
ز آیینه درو نقاش تقدیر
Намӯда шабнами гулҳои тасвир
نموده شبنم گل های تصویر
зи наққошони мъҷзкор ӯ , гул
ز نقاشان معجزکار او، گل
намеосоед аз фарёди булбул
نمی آساید از فریاد بلبل
Таровати бас ки ифшоанд дарави об
طراوت بس که افشاند درو آب
Шавад бедор , нақши қолӣ аз хоб
شود بیدار، نقش قالی از خواب
Накард ойӣнаи чандин аз ҷаҳони касб
نکرد آیینه چندین از جهان کسب
Ки андомаш чу хубонаст дилчасб
که اندامش چو خوبان است دلچسب
з шавқаш дод субҳи ойӣнаро тоб
ز شوقش داد صبح آیینه را تاب
Ба рӯйиши гашти хокистари сФидоб
به رویش گشت خاکستر سفیداب
Фурӯғи ойӣнаҳояшро чунон аст
فروغ آیینه هایش را چنان است
Ки гӯйии хирқа ӣ равшандилон аст
که گویی خرقه ی روشندلان است
Гар ӣнҷо , ҷам ба мехӯрдан нишинад
گر اینجا، جم به می خوردن نشیند
Дару деворро пар ҷом бинад
در و دیوار را پر جام بیند
Вагар танҳо дарав ояд Сикандар
وگر تنها درو آید سکندر
зи акс хеш бинад арзи лашкар
ز عکس خویش بیند عرض لشکر
Тамошояши кушояд дар чу бар чашм
تماشایش گشاید در چو بر چشم
Чу нргсдон шавад дили сар ба сари чашм
چو نرگسدان شود دل سر به سر چشم
з ҳар сӯяш ба таклифи назора
ز هر سویش به تکلیف نظاره
Занад ойӣнаи чашмак чун ситора
زند آیینه چشمک چون ستاره
Салими ин риштаро аз даст бигзор
سلیم این رشته را از دست بگذار
Малол ангез бошад тӯли гуфтор
ملال انگیز باشد طول گفتار
Забонро гарм чун шамъ аз дуо кун
زبان را گرم چون شمع از دعا کن
Ду кафро чун пари парвонаи вокн
دو کف را چون پر پروانه واکن
Худовандо ба шоми зулфи хубон
خداوندا به شام زلف خوبان
Ки ифшоанд ба субҳи иди домон
که افشاند به صبح عید دامان
Ба шамъи ҳасан , яъне барқи маҳфил
به شمع حسن، یعنی برق محفل
Ки фонӯси хаёл ӯ буд дил
که فانوس خیال او بود دل
Ба товусӣ ки базмаши ҷилва гоҳ аст
به طاووسی که بزمش جلوه گاه است
Ба оҳӯе ки ном ӯ нигоҳ аст
به آهویی که نام او نگاه است
Ба он мутриб ки шуд аз длгшоиӣ
به آن مطرب که شد از دلگشایی
Чу шамъи ангушташ аз оташи ҳиное
چو شمع انگشتش از آتش حنایی
Ба он савтӣ казон дар синаҳо дил
به آن صوتی کزان در سینه ها دل
Буд дар рақс ҳамчун мурғи бсмл
بود در رقص همچون مرغ بسمل
Ба оҳангӣ ки чун брлб кашад саф
به آهنگی که چون برلب کشد صف
Фиғон бархезад аз ҳар гӯш чун даф
فغان برخیزد از هر گوش چون دف
Ба он оҳӣ ки аз дилҳои бе тоб
به آن آهی که از دل های بی تاب
Кашад сар ҳар нафас чун дӯди симоб
کشد سر هر نفس چون دود سیماب
Ба базми афрӯзии рангини чароғӣ
به بزم افروزی رنگین چراغی
Ки аз гули анҷуманро кард боғӣ
که از گل انجمن را کرد باغی
Ба фонӯсӣ ки додаш бахти фирӯз
به فانوسی که دادش بخت فیروز
Сутуни давлат аз шамъи шаби афрӯз
ستون دولت از شمع شب افروز
Ки бар авранги шоҳӣ , ҷовдонӣ
که بر اورنگ شاهی، جاودانی
Диҳии шоҳи ҷаҳонро Комронӣ
دهی شاه جهان را کامرانی
Дарин маҷлиси фурӯзони боди ҷовид
درین مجلس فروزان باد جاوید
Чароғи умр ӯ чун моҳу хуршед
چراغ عمر او چون ماه و خورشید
Буд то соя ӣ абри баҳорӣ
بود تا سایه ی ابر بهاری
Хиром омӯз Кебеки кӯҳсорӣ
خرام آموز کبک کوهساری
Дарин боғаши санохони боди булбул
درین باغش ثناخوان باد بلبل
Мабодои сояаш кам аз сари гул
مبادا سایه اش کم از سر گل
Ба рӯзаши бод дар кафи ҷоми хуршед
به روزش باد در کف جام خورشید
Шабаши хуши бод ҳамчун соя ӣ бед
شبش خوش باد همچون سایه ی بید