Набинам хуши замину осмон ро

نبینم خوش زمین و آسمان را

Ба хайри оради худо , кори ҷаҳон ро

به خیر آرد خدا، کار جهان را

Ҷаҳони он рӯзи роҳатро талаф кард

جهان آن روز راحت را تلف کرد

Ки расми дӯстиро бартараф кард

که رسم دوستی را برطرف کرد

На танҳо дӯст бо душман насозад

نه تنها دوست با دشمن نسازد

Ки тан бо ҷону ҷон бо тан насозад

که تن با جان و جان با تن نسازد

Ба ҳар тани устихонҳои блоснҷ

به هر تن استخوان های بلاسنج

Ба ҷанги афтода чун аҷзои шатранҷ

به جنگ افتاده چون اجزای شطرنج

Ба бадгӯии нафас дар ҳарфсозӣ сет

به بدگویی نفس در حرف سازی ست

Забон аз таъна дар шамширбозии сет

زبان از طعنه در شمشیربازی ست

Ба сӯрохи даҳанҳои дили озор

به سوراخ دهن های دل آزار

Зиёнҳо мору дандони байза ӣ мор

زیان ها مار و دندان بیضه ی مار

На танҳо табъи мардум мунҳариф шуд

نه تنها طبع مردم منحرف شد

Мизоҷ ҳарчӣ бинӣ мухталиф шуд

مزاج هرچه بینی مختلف شد

Чунон шуд оми расми кӣнаи хоҳӣ

چنان شد عام رسم کینه خواهی

Ки об оташ занад бар хори моҳӣ

که آب آتش زند بر خار ماهی

Чунон барқ хусумат шуд ҷаҳони тоб

چنان برق خصومت شد جهان تاب

Ки урдак май парронди мавҷ аз об

که اردک می پراند موج از آب

Қадаҳ дорад зи минои хешро давр

قدح دارد ز مینا خویش را دور

Гусастаи нағма , тори аҳди тнбўр

گسسته نغمه، تار عهد طنبور

Гуҳӣ мечанг мехоҳад , гуҳии авд

گهی می چنگ می خواهد، گهی عود

Балии ангури ҳам дўшоби дил буд

بلی انگور هم دوشاب دل بود

Буд дар боғ аз ҷурми муҳаббат

بود در باغ از جرم محبت

Ба гардани қамарёнро тавқи лаънат

به گردن قمریان را طوق لعنت

Ҷаҳон зон оташи гули брФрўзд

جهان زان آتش گل برفروزد

Ки чун парвонаи булбулро бисӯзад

که چون پروانه بلبل را بسوزد

Кашида теғ ва гуяд чархи бдхў

کشیده تیغ و گوید چرخ بدخو

Муҳаббати кӯ , муруввати кӯ , вафои кӯ

محبت کو، مروت کو، وفا کو

зи хасмии кишт ва кард ин чархи ғаддор

ز خصمی کشت و کرد این چرخ غدار

Муҳаббатро ба гӯр аз фараҷи кафтор

محبت را به گور از فرج کفتار

Ҳақиқат по кашида сет аз миёна

حقیقت پا کشیده ست از میانه

Муҳаббат бартараф шуд аз замона

محبت برطرف شد از زمانه

з бас карданд мардуми рӯсиёҳӣ

ز بس کردند مردم روسیاهی

Бадал шуд бо ғазаб , лутфи илоҳӣ

بدل شد با غضب، لطف الهی

Ба майхонаи чунон рӯй ниёз аст

به میخانه چنان روی نیاز است

Ки хишти фарш ӯ меҳр намоз аст

که خشت فرش او مهر نماز است

зи масҷиди наъра ӣ мисатон илм зад

ز مسجد نعره ی مستان علم زد

Муаззини бонг аз онҷо бар қадам зад

مؤذن بانگ از آنجا بر قدم زد

Чунон беравнақӣ дар каъбаи афзуд

چنان بی رونقی در کعبه افزود

Ки ранг аз ҷома аш бархест чун дӯд

که رنگ از جامه اش برخاست چون دود

Ба ҳам , муставфӣони осмонӣ

به هم، مستوفیان آسمانی

Нишастанду з рӯй кордонӣ

نشستند و ز روی کاردانی

Ба ризқи ҳаркасӣ дафтар кушоданд

به رزق هرکسی دفتر گشادند

Барот аз нома ӣ аъмол доданд

برات از نامه ی اعمال دادند

Чу деҳқон , носеҳӣ доно надорад

چو دهقان، ناصحی دانا ندارد

Ки бардорад ҳар он чизе ки корд

که بردارد هر آن چیزی که کارد

Яке бо орифӣ гуфт эй ягона

یکی با عارفی گفت ای یگانه

Чаҳ мазҳаб кардае хуш дар замона

چه مذهب کرده ای خوش در زمانه

Бигуфто мазҳабу ойини деҳқон

بگفتا مذهب و آیین دهقان

Ки дорад кушта ӣ худро ба домон

که دارد کشته ی خود را به دامان