эй сарви гули изору маи офтоб рӯй
بهار و نگار و شراب و جوانی
Моро мтоб дар ғам ва аз мо мтоб рӯй
کسی را که باشد زهی زندگانی
Бо сояи саводи сари зулфи хеши гир
دو چیزند سرمایه کامگاری
Моро ки сӯхтем дар ин офтоб рӯй
دو ذوقند پیرایه شادمانی
Ёрб чаҳ нозукӣ ки чу бар гул гузар кунӣ
نشاط شراب و شراب صبوحی
Гирад туро аз оташи андешаи тоб рӯй
صبوح بهار و بهار جوانی
Машки хатои ббўии ту худро ббод дод
وگر وصل یاری دهد دست با آن
Алҳақ намӯда будаш фикри савоб рӯй
زهی پادشاهی زهی کامرانی
Моҳияти ҷамоли ту гар бинад офтоб
درین وقت یاری سبک روح باید
Пинҳон кунад зи шарми рахт дар ниқоб рӯй
که بر گل کند چون صبا جانفشانی
Гар рӯйро ба оина бинмое аз ҳиҷоб
بیاد گل و ارغوان میستاند
Нанамояд оинаи пас азин аз ҳиҷоб рӯй
ز ساقی گلرخ می ارغوانی
Чашми марои зи баҳри хаёли ту ҳар шабӣ
صبا هر صباح از سر کوی جانان
Дода ҳазор дона дар хўшоб рӯй
همه بار جان آورد ارمغانی
эй кошкӣ хаёл ту додӣ маҷоли хоб
کلاه گلست افسر کیقبادی
Будӣ ки бахт ман бинмудӣ ба хоб рӯй
بساط چمن دیبه خسروانی
Чашмам дар орзӯии ақиқи ту ҳар нафас
دل غنچه چون خوش نباشد که با گل
Шавед ба хӯни лаъл чу ҷоми шароб рӯй
بخلوت کند عیشهای نهانی
Ишқи ту об рӯй марои барад агар чаҳ ман
مشو غافل از عمر و میدان غنیمت
Дорам ҳамеша дар ғами ишқат бар об рӯй
حضورش که یار عزیزست و جانی
Онкас ки обрӯи талабад гӯ бирав буна
چو خواهد گذشتن همان به که او را
Бар хоки пои Марями исои ҷаноб рӯй
دمی خوش برآری و خوش بگذرانی
Дилшоди шоҳ , шоҳи ҷўонбхт каз шараф
شبی بلبلی گفت با من به باغی
Бар хоки даргааш наад афросйоб рӯй
که ای عندلیب ریاض معانی
Онкў намӯда бар сари дарёии ҳимматаш
همیشه از این بیش دلشاد بودت
На қуббаи сипеҳр ба шакли ҳубоб рӯй
چه بودت که غمگین شدی ناگهانی
Даргоҳ ӯст қиблаи ҳоҷот азон буд
تو را مدتی بود خرم بهاری
Аз ҳар тарафи ниҳода бар ӯ шайху шоб рӯй
برانداختش تند باد خزانی
Он бар кобрўии ҷаҳон аз атоӣ ӯст
هوای کدامین چمن داری امروز؟
Пеши ту бар замин наад аз баҳри об рӯй
ندیم کدامین گل و گلستانی؟
Рӯй саҳоб шуд зи ҳаёи ғарқ дар арақ
بدو گفتم آری چنین است و برکس
Аз бас ки кард дар ту ба хоҳиши саҳоб рӯй
نماند نعیم جهان جاودانی
Онкаши насими хок дар тест дар димоғ
کنون میدمد باز بوی بهاری
Дар ҳам кашид чу ғунчаи зи буии гулоб рӯй
به سر سبزی و میدهد شادمانی
Пайваста рӯй бахти ҷавони ту тоза аст
فلک میرود در پی عذرخواهی
Шак нест ки худ тоза буд дар шабоб рӯй
جهان میرود بر سر مهربانی
Шер аз ҳимоят ту кунад бар ғизоли пушт
در آن باغ خرم که خوش باد خاکش
Тиҳу ба пуштии ту наад дар уқоб рӯй
اگر بلبلی کردم و مدح خوانی
Пеши саҳоби чатри ту рӯзии ҳазор бор
چو هدهد کنون میکنم سرفرازی
Хуршеди ҳамчуи соя наад бар туроб рӯй
به خاک کف پای بلقیس ثانی
Аз бас ки дар ҳавои ту гарм омад офтоб
چو بلقیس جمشید تخت معالی
Инак бибин бар омадаи сурх аз шитоб рӯй
چو جمشید خورشید چرخ معانی
Баргардади Осиёи пар аз донаи фалак
سپهر کرم شاهوندی که هست او
Як ҷӯ агар битобӣ аз ва дар итоб рӯй
سزاوار دیهیم و تاج کیانی
Пушти сипеҳр гўж шуд аз ғусса чун ҳилол
سرای جهان را به تدبیر بانو
То судааст бар кафи пояти гулоб рӯй
بنای کرم را به تحقیق بانی
Бо теғи меҳр агар ту ба кини як назар кунӣ
اگر نه زحل بر فلک شب همه شب
Дорад наҳуфта то ба абад дар қроб рӯй
کند بام قصر تو را پاسبانی
Аз аҷз дар саёқати теъдоди бахшишат
فرود آری از قلعه هفتمیناش
Шуд хоммаҳро сиёҳ ба рӯзи ҳисоб рӯй
غلامی سیه را بجایش نشانی
Бо нутқи бандаи тӯтии сари сабз агар сухан
خرد چون قلم در صفات کمالت
Гуяд ҷаҳон сияҳ кунадаш чун ғроб рӯй
فرو ماند از بی سری و زبانی
Миннати худоиро ки ба як илтифоти ту
اساس سرای بزرگی به همت
Ногуҳ саодатем намӯд аз ҳиҷоб рӯй
نهادی وزودش به جایی رسانی
Бахтам хитоб кард ки эй комҷу манеҳ
که در بارگاه تو از فرط حشمت
Ало ба боргоҳи шаҳи комёб рӯй
زنند آسمانها در آستانی
Будам бунафшаи вор аз андешаи гўжи пушт
ایا شهریاری که از ابر و دریا
Чун лола бар шкФти марои зини хитоб рӯй
کفت بر سر آمد به گوهر فشانی
Гар калак бар китоби нуҳуми ҷуз ба мдҳтт
شده بر خلایق چو اوقات خمسه
Бодои марои сиёҳу калаку китоб рӯй
دعای تو واجب چو سبع المثانی
эй офтоби малики зи ман нури вомгир
سحابی است چتر تو بالای گردون
Ваии сояи худои змн бар мтоб рӯй
که خورشید را میکند سایه بانی
Ту моҳ ва ман Уторидами Эрик назар кунӣ
به عهدت صبا شرم دارد گشادن
Зон як назари намояди сад фатҳи боб рӯй
نقاب از عذار گل بوستانی
То ҳар сабоҳи шоди ма рӯй субҳ ро
الا تا نسیم صبا هر بهاری
Беш сипед барзада карду хизоб рӯй
زمین را دهد کسوت آسمانی
Хасми сипеди сияҳи кори дӯдаи ту ро
بهار بقای سرت سبز بادا
Бодо сиёҳ гашта ба дӯди азоб рӯй
چنان کآسمانش کند بوستانی