Дил ба буии васли он гули обу гулро сохт ҷо

دل به بوی وصل آن گُل آب و گِل را ساخت جا

Варна мақсӯди он глстии гули куҷоу дили куҷо

ورنه مقصود آن گل استی گل کجا و دل کجا

Аз ҳавои дили гули бустон хӯбӣ ёфт ранг

از هوایِ دل گلِ بستان خوبی یافت رنگ

Взгли бустони хӯбӣ буи меёбад ҳаво

وزرگل بستانِ خوبی بوی می‌یابد هوا

Гар димоғи боғ низ аз буи ӯ ошуфта нест

گر دماغ باغ نیز از بوی او آشفته نیست

Пас чаро ҳар дами зи ҷои худ ҷаҳди боди сабо

پس چرا هر دم ز جای خود جهد باد صبا

Ҷуз ба чашми ошноёнши хаёл рӯй ӯ

جز به چشم آشنایانش خیال روی او

Дар намеояд ки медонад хаёлаши ошно

در نمی‌آید که می‌داند خیالش آشنا

Бо шумо будем пеш аз иттисоли моӣу тин

با شما بودیم پیش از اتصال مائ و طین

Ҳбзои аёмои фии вслкм ё ҳбзо

حَبَّذا ایّامنا فی وَصلکُم یا حَبَّذا

Мардумӣ к-эйашон намеварзанд савдои гулӣ

مردمی کایشان نمی‌ورزند سودای گلی

Нестанд аз мардумони хўонндшони мардуми гё

نیستند از مردمان، خوانندشان مردم گیا

То қтил дӯст бошад ҷон куҷо ёбад ҳаёт

تا قتیل دوست باشد جان کجا یابد حیات

То марӣз ишқ бошад дил куҷо хоҳад даво

تا مریض عشق باشد دل کجا خواهد دوا

Ҳиндӯии зулфи ту дар сар давлатӣ дорад қавӣ

هندوی زلف تو در سر دولتی دارد قوی

Инки дасташ мерасад кати сар дар андозад ба по

اینکه دستش می‌رسد کَت سر در اندازد به پا

Ошиқон онанд к-эйашон дар ҷудоӣ восиланд

عاشقان آنند کایشان در جدایی واصل‌اند

Ҳад ҳар кас нест ин ҳастанд он хосони ҷудо

حد هر کس نیست این هستند آن خاصان جدا

Зани хароби ободи гули салмон ба куллӣ шуд малул

زین خراب‌آباد گل سلمان به کلی شد ملول

эй хушо рӯзӣ ки мо гирдем азин зиндони раҳо

ای خوشا روزی که ما گردیم از این زندان رها