Моием ба пои ту дар афкандаи сари хеш

ماییم به پای تو در افکنده سر خویش

Вази ғояти тақсири срондохтаҳ дар пеш

وز غایت تقصیر سرانداخته در پیش

Андохти марои чашми камондори ту чун тир

انداخت مرا چشم کماندار تو چون تیر

Зон пас ки баровард ба дасти худам аз кеш

زان پس که برآورد به دست خودم از کیش

эй баста ба қасди ман дарвеши миён ро

ای بسته به قصد من درویش میان را

Зинҳор маёзор ба мӯеи дили дарвеш

زنهار میازار به مویی دل درویش

Ман шӯр ту дорам ки лабони нмкинт

من شور تو دارم که لبان نمکینت

Доранд басии ҳақи намак бар ҷигари риш

دارند بسی حق نمک بر جگر ریش

Соқӣ макун андеша , бидиҳ меки надорам

ساقی مکن اندیشه، بده می که ندارم

Ман маслиҳатӣ бо хиради маслиҳати андеш

من مصلحتی با خرد مصلحت اندیش

эй ҷон гузарӣ кун ки зи ҳиҷрони ту мардум

ای جان گذری کن که ز هجران تو مردم

Биҷону ҷаҳон худ натавон зист азин беш

بیجان و جهان خود نتوان زیست ازین بیش

Бозо ки ман афтодааму ғайри хаёлат

بازا که من افتاده‌ام و غیر خیالت

Кас бар сар ман нест зи бегона ва аз хеш

کس بر سر من نیست ز بیگانه و از خویش

Ушшоқи сар тоҷ надоранд ки доранд

عشاق سر تاج ندارند که دارند

Аз хоки кафи пои ту тоҷӣ ба сари хеш

از خاک کف پای تو تاجی به سر خویش

Гуфтам ки диҳии ком дилам гуфт лабаш : не

گفتم که دهی کام دلم گفت لبش: نی

Салмон бикаш аз толиби нӯшии ситами неш

سلمان بکش از طالب نوشی ستم نیش