Надошт ин дили шӯридаи тоби савдояш

نداشت این دل شوریده تاب سودایش

Серум бирафт ва нарафт аз серуми таманнояш

سرم برفت و نرفت از سرم تمنایش

Ба нарад дард чу Вомиқ набӯд марди ҳариф

به نرد درد چو وامق نبود مرد حریف

Ҳазор дасти паёпаии бабради узрояш

هزار دست پیاپی ببرد عذرایش

Касе натофт азуи сар чу зулфаш аз бен гӯш

کسی نتافت ازو سر چو زلفش از بن گوش

Сиёҳ рӯй даромад фитод ва дар поиш

سیاه روی درآمد فتاد و در پایش

Ғамаши зи ҷои худами барад ва худ чаҳ ҷой ман аст

غمش ز جای خودم برد و خود چه جای من است

Кигар ба кӯҳ расад , барканд дил аз ҷояш

که گر به کوه رسد، برکند دل از جایش

Рухи маро ки бирав сим ашк ме ояд

رخ مرا که برو سیم اشک می‌آید

Баёни ишқ аён мешавад зи симояш

بیان عشق عیان می‌شود ز سیمایش

Наҳуфта дошт дилами рози ишқ чун ғунча

نهفته داشت دلم راز عشق چون غنچه

Ҳавои дӯст дамаш дод ва кард расвояш

هوای دوست دمش داد و کرد رسوایش

Дили маро ки имрӯз ранҷа дошт чаҳ ғам

دل مرا که امروز رنجه داشت چه غم

Дилам хушаст ки хоҳад навохт фардояш

دلم خوش است که خواهد نواخت فردایش

Ҳамаи умед ба оло ва раҳматаш дорад

همه امید به آلا و رحمتش دارد

Вуҷӯди ман ки зи сар то бпости олоиш

وجود من که ز سر تا بپاست آلایش

Гуноҳкор ва фурӯмонда ам бубахш маро

گناهکار و فرومانده‌ام ببخش مرا

Ки ҳаст бар ман бечораи ҷои бахшоиш

که هست بر من بیچاره جای بخشایش

Савод ҳастӣ салмони з рӯй лавҳи вуҷӯд

سواد هستی سلمان ز روی لوح وجود

Равад валек бимонад нишони савдояш

رود ولیک بماند نشان سودایش