эй онкии руху зулфи ту ороиши дида

ای آنکه رخ و زلف تو آرایش دیده

Гардӣда басии дида ва мисли ту надида

گردیده بسی دیده و مثل تو ندیده

Аз гӯшаи басӣ гӯша нишинро ки бибинӣ

از گوشه بسی گوشه نشین را که ببینی

Дар майкадаҳо чашми сиёҳ ту кашида

در میکده‌ها چشم سیاه تو کشیده

Чашмат ба ишорати дили ман бараду фидоят

چشمت به اشارت دل من برد و فدایت

Чизе ки ишорат кунӣ эй дӯст бидида !

چیزی که اشارت کنی ای دوست به دیده

Зулф ту бапушед саропои қадат ро

زلف تو بپوشید سراپای قدت را

Он шеър қабоеаст ба қади ту бурӣда

آن شعر قبایی است به قد تو ببریده

Сарбаста ҳадисӣаст маро бо ту чу мӯят

سربسته حدیثی است مرا با تو چو مویت

Фии алҷмлаҳ ҳадисӣаст ба гӯши ту расида

فی الجمله حدیثی است به گوش تو رسیده

Чашмам ба мижаи қиссаи шавқи ту навишта

چشمم به مژه قصه شوق تو نوشته

Дил хӯн шуд ва онгаҳ зи сари хомаи чакида

دل خون شد و آنگه ز سر خامه چکیده

Носеҳи сухан бўолъҷм ме шинаванд

ناصح سخن بوالعجبم می‌شنواند

Салмони ҳамаи умри ин сухан аз кас нашунида

سلمان همه عمر این سخن از کس نشنیده