Дорои шарқу ғарб ки ҷӯаду виқори ту

دارای شرق و غرب که جود و وقار تو

Дарёу кӯҳро ҳамагии баради обу санг

دریا و کوه را همگی برد آب و سنگ

намеронад бо латофати табъати ҳадиси об

می‌راند با لطافت طبعت حدیث آب

Сад паии баромад аз ҳасрати пой ӯ ба санг

صد پی برآمد از حسرت پای او به سنگ

намегардад аз хиҷолати қудрати фалаки кабӯд

می‌گردد از خجالت قدرت فلک کبود

намеояд аз ҳаловати лутфати шукр ба танг

می‌آید از حلاوت لطفت شکر به تنگ

Маъдӯми гашт ба фитна ба аҳдат аз он шудаст

معدوم گشت به فتنه به عهدت از آن شدست

Пинҳон ба кунҷҳои даҳон батон шнг

پنهان به کنجهای دهان بتان شنگ

Гар нестии сқолти рояти зи оҳи ҳалқ

گر نیستی صقالت رایت ز آه حلق

Будӣ гирифтаи оинаи офтоби занг

بودی گرفته آینه آفتاب زنگ

Онкас ки чину занг ба шамшер ме гирифт

آنکس که چین و زنگ به شمشیر می‌گرفت

Аз бим ту гирифт Рахши чину теғи занг

از بیم تو گرفت رخش چین و تیغ زنگ

Хилқати зи рашк дар ҷигар машк кард хӯн

خلقت ز رشک در جگر مشک کرد خون

Қаҳрати зи саҳм аз рухи миррӣхи баради ранг

قهرت ز سهم از رخ مریخ برد رنگ

Азроқи халқро сари калак ту шуд змон

ازراق خلق را سر کلک تو شد ضمان

Абвоби фатҳро дами рмҳ ту шуд хаданг

ابواب فتح را دم رمح تو شد خدنگ

Шоҳои фироқи ҳазрати Ҳушангии шумо

شاها فراق حضرت هوشنگی شما

Якборагии рабӯди зи моҳи сабру ҳушу ҳонг

یکبارگی ربود ز ماه صبر و هوش و هنگ

Ҳурмони хоки пои ту коби ҳаёти мост

حرمان خاک پای تو کاب حیات ماست

Ҳқо ки кард шаҳди ҳаёти марои шрнг

حقا که کرد شهد حیات مرا شرنگ

То зи остони шоҳ ҷудо кардам осмон

تا ز آستان شاه جدا کردم آسمان

Бо меҳри бас ба кинам ва бо осмон ба ҷанг

با مهر بس به کینم و با آسمان به جنگ

Аз ман суол кард хирад каз рикоби шоҳ

از من سوال کرد خرد کز رکاب شاه

Баҳр чаҳ боз доштӣ эй бе ҳифози чанг

بهر چه باز داشتی ای بی حفاظ چنگ

Гуфтам зи дарди поу зи сармо , ба тоб рафт

گفتم ز درد پا و ز سرما، به تاب رفت

Гуфто ки бас кун ин сухани сарду узри ланг

گفتا که بس کن این سخن سرد و عذر لنگ

Даврӣ ба ихтиёргар аз қурби офтоб

دوری به اختیارگر از قرب آفتاب

Ҷӯяд фурӯи равоади Уторид ба хоки нанг

جوید فرو رواد عطارد به خاک ننگ