эй соҳибӣ ки аз шарафи мадҳи зоти ту

ای صاحبی که از شرف مدح ذات تو

Ҳар дам чу офтоби зи мавҷи сморўм

هر دم چو آفتاب ز موج سماروم

Чун ҷумлаи аҳли фазли зи ҷӯад тўшо карданд

چون جمله اهل فضل ز جود توشا کردند

Пас ман шикастаи дили зи ҷанобат чаро рӯм

پس من شکسته دل ز جنابت چرا روم

ё дод ман бидиҳ ба тариқӣ ки дида ам

یا داد من بده به طریقی که دیده‌ام

Ёра ба ман намой бигӯ то куҷои рӯм

یاره به من نمای بگو تا کجا روم

Ҳар каси ризоӣ хеш кунад ҳосил аз кафат

هر کس رضای خویش کند حاصل از کفت

Охири равои мадор ки ман бе ризои рӯм

آخر روا مدار که من بی رضا روم

Воҷиб чунон кунад бад-ӣни об ва ин қабул

واجب چنان کند بدین آب و این قبول

Якборагӣ ба . . . . Вои рӯм

یکبارگی به .... وا روم