Дӯш чун дар ттқи ғайби бхўобонидм

دوش چون در تتق غیب بخوابانیدم

Ин ду ҳиндӯии ҷаҳондидаи нӯронӣ ро

این دو هندوی جهاندیده نورانی را

Каркаси нафаси фурӯи мондаи зи парвози ҳавас

کرکس نفس فرو مانده ز پرواز هوس

Хост шавқи тайрони булбули рӯҳонӣ ро

خاست شوق طیران بلبل روحانی را

Дасти давлат дар бахтам багушӯд андари хоб

دست دولت در بختم بگشود اندر خواب

Дидам он матлаъи хуршеди мусулмонӣ ро

دیدم آن مطلع خورشید مسلمانی را

Ғарраи субҳи азали нуқтаи паргори вуҷӯд

غره صبح ازل نقطه پرگار وجود

Маънии ҷону хиради сӯрати раҳмонӣ ро

معنی جان و خرد صورت رحمانی را

Сайиди ҷамъи русули Аҳмади мурсал ки шудаст

سید جمع رسل احمد مرسل که شدست

Ҳосил ҳар ду ҷаҳони зумраи инсонӣ ро

حاصل هر دو جهان زمره انسانی را

намехиромед хиромони қади хубаши гӯйӣ

می‌خرامید خرامان قد خوبش گویی

Рост сарвӣаст сеӣ равзаи ризвонӣ ро

راست سروی است سهی روضه رضوانی را

Субҳи рухсорааш аз матлаъи давлати толеъ

صبح رخساره‌اش از مطلع دولت طالع

Дар бар субҳ фиканда шаби зулмоне ро

در بر صبح فکنده شب ظلمانی را

Ман зи шодии тлъи албдри ълинои гӯйон

من ز شادی طلع البدر علینا گویان

Тоза карда ба санои шеваи ҳисоне ро

تازه کرده به ثنا شیوه حسانی را

Баъди ҳамду салавот аз сар ҷон молидаам

بعد حمد و صلوات از سر جان مالیدم

Бар хутути хтўотши хати пешонӣ ро

بر خطوط خطواتش خط پیشانی را

Бар серуми остии лутф фаро кард ки он

بر سرم آستی لطف فرا کرد که آن

Дастгоҳӣаст қавии раҳмати яздоне ро

دستگاهی است قوی رحمت یزدانی را

Пас бидон остии раҳматам аз чеҳраи ҷон

پس بدان آستی رحمتم از چهره جان

Пок мекард ғубори раҳи шайтонӣ ро

پاک می‌کرد غبار ره شیطانی را

Гуфтамаш ё набии аллоҳ ба яқин май доне

گفتمش یا نبی الله به یقین می‌دانی

Ки чаҳ ихлос буд нияти салмонӣ ро

که چه اخلاص بود نیت سلمانی را

Гуфт ихлос ту медонам ани шооллаҳ

گفت اخلاص تو می‌دانم ان شاالله

Ки наёбӣ ба ҷуз аз давлати ду ҷаҳонӣ ро

که نیابی به جز از دولت دو جهانی را

Рост чун зарра ки хуршед дар орад ба канор

راست چون ذره که خورشید در آرد به کنار

Дркшидм ба бар он раҳмати субҳонӣ ро

درکشیدم به بر آن رحمت سبحانی را

Гуфтам эй ҷону ҷаҳон дар раҳи дайни баъд аз ту

گفتم ای جان و جهان در ره دین بعد از تو

Ки сазо буд зи асҳоби ҷҳонбонӣ ро

که سزا بود ز اصحاب جهانبانی را

Чун шунид ин сухан аз ман табассум бикшод

چون شنید این سخن از من تبسم بگشاد

Аз дар дарҷ дарон лаъли бадахшонӣ ро

از در درج دران لعل بدخشانی را

Лўлў аз лаъли ҳамеи сифт валикин нашунӯд

لولو از لعل همی سفت ولیکن نشنود

Садафи гӯши ман он лўлўи Аммонӣ ро

صدف گوش من آن لولو عمانی را

Ман дайни ҳол ки ногоҳ дар оварад ба ҳол

من دین حال که ناگاه در آورد به حال

Ғайрати ҳосиди ман қӯти нафсонии маро

غیرت حاسد من قوت نفسانی مرا

Хаймаи хоб бурун зад зи сарои пардаи чашм

خیمه خواب برون زد ز سراپرده چشم

Дар нур дид фалаки фарши тани осонӣ ро

در نور دید فلک فرش تن آسانی را

Ёрб умед чунонаст ки бар мо зи карам

یارب امید چنان است که بر ما ز کرم

Ошкоро кунад ин ҳолати пинҳонӣ ро

آشکارا کند این حالت پنهانی را

Фурсат он диҳадам то ҳамагӣ сарф кунам

فرصت آن دهدم تا همگی صرف کنم

Дар раҳи боқии ҳақи боқии ин фонӣ ро

در ره باقی حق باقی این فانی را