Аз ранги баёзи рӯят эй рашки қамар
ای آینه کرده در رخت روی امید
Вази акси гули ҷамолат эй ғайрати хур
بر چشمم ازین حسد، سیه روزِ سپید
Машшотаи офтоб бар рӯй уфуқ
به ز آن نبود که دیده دوزند آنجا
Сурхоб ва спидоб кашад шому саҳар
کآیینه برابری کند با خورشید
Чу ширинро ба ҳўдҷ дар нишонданд
چو مشاطه زدش در زلف شانه
Фиристоданду хусравро бхўонднд
نسیم این بیت را زد بر ترانه:
Малики ҷамшеди маст аз базми мисатон
از بس گره و پیچ که زلف تو نمود
Хиромон рафт дар хуррами шабистон
آمد شدن شانه در آن مشکل بود
Шабистонӣ чу зулфи машки мӯён
در حل دقایق ارچه ره میپیمود
Мунаввар карда ҳасани моҳрӯён
از مشکل زلف، شانه مویی نگشود
Нигорин лаъибатони хлху чин
چو نیل خط کشیدندش به آواز
Чу сари нози сар то пои рангин
بخواند این بیت را بر ساز شهناز
Самани рӯйон чу сарви устода бар пой
روزی که فلک حسن تو را نیل کشید
Ҳамаи соҳиби ҷамолу маҷлиси орой
چشم بد روزگار را میل کشید
Ба даст ҳар яке шамъии мънбр
چو بر ابرو کمانش وسمه بنهاد
Батонро гарм чун шамъ аз ҳавои сар
مغنی بر کمانچه ساز می داد:
Ба ҳар шамъӣ ки моҳӣ бар гирифта
روی تو که آتشی در آفاق نهاد،
Фалаки сад шамъи анҷум дар гирифта
بس داغ که بر سینه عشاق نهاد
Фурӯғи базми он шаби бардаи номӯс
مشاطه چو چشم و طاق ابروی تو دید
Азин ҳар ҳафт шамъ ва ҳафт фонӯс
از هوش برفت و وسمه بر طاق نهاد
зи шодӣ бар фалаки рақсидаи ноҳид
چو آمد غمزه اش با میل در ناز
Ки ҳаст имшаби висоли моҳу хуршед
فرو خواند این رباعی ارغنون ساز:
Шаби ҳиндӯ ба лолоӣии рўорў
چو میل ز جیب سرمهدان سر برکرد
Ҳаме зад дар рикоби он маи нав
نظّارهٔ چشمِ سیهِ دلبر کرد
Нисорӣ бар сараши резони зи боло
خود را خجل و سرزده در گوشه کشید
зи атбоқи фалаки лўлўии лоло
از دست بتم خاک سیه بر سر کرد
Шҳншаҳ дид зангории ниқобӣ
چو شد در چشم شوخش سرمه پیدا
Ба шаб дар маҳди зангори офтобӣ
بهار افروز خواند این نظم غرا:
Чу боди субҳи дами сад лола бинмуд
ای خاک درِ تو سرمهٔ دیدهٔ ماه
зи гулбаргаши ниқоб шарм багушӯд
خور از هوس خاک رهت چشم به راه
Дар омад чун насими нави баҳорӣ
با خاک رهت که سرمه آرد در چشم
Кашид он ғунчаро дар бӯсаи корӣ
جز میل که باد بر سرش خاک سیاه
зи сӯсани норванро сохт чанбар
چو بر برگ سمن خندید غازه
зи гулбарг баҳорӣ кард бистар
سمن رخ زد بر آب این شعر تازه