Дар он шаб дид ҷамшеди офтобӣ
در آن شب دید جمشید آفتابی
Чу товусии хиромон дар харобӣ
چو طاووسی خرامان در خرابی
Гирифтаи хуши лаби обӣ ва равадӣ
گرفته خوش لب آبی و رودی
Ба равад андар ҳаме зад хуши сурӯдӣ
به رود اندر همی زد خوش سرودی
Миёни шаби фурӯғи фари шоҳӣ
میان شب فروغِ فرِ شاهی
Чу нури дидаи тобон дар сиёҳӣ
چو نور دیده تابان در سیاهی
Рахш чун барги гули зери кулола
رخش چون برگ گل زیر کلاله
Сари зулфаш ба хам чун қалби лола
سر زلفش به خم چون قلب لاله
Санам чун рӯзи андари шаб ҳаме тофт
صنم چون روز اندر شب همی تافت
Ба тории мӯи шаби андари рӯз май бофт
به تاری مو شب اندر روز میبافت
з шаб бигузашта зулфаш дар дарозӣ
ز شب بگذشته زلفش در درازی
Сабо бо зулф ӯ дар дасти ёзӣ
صبا با زلف او در دست یازی
Сари зулфи санамро бод май барад
سر زلف صنم را باد میبرد
Малики машки хутан аз ёд май барад
ملک مشک ختن از یاد میبرد
Малик чун дид моҳи харгаҳӣ ро
ملک چون دید ماه خرگهی را
Ба хизмат дод хами сарви сеӣ ро
به خدمت داد خم سرو سهی را
Ба нӯки ғамзаи доманҳои дар сифт
به نوک غمزه دامنهای دُر سفت
Ба зорӣ доманаш бигирифт ва ме гуфт
به زاری دامنش بگرفت و میگفت
Ки эй васли ту оби зиндагонӣ
که ای وصل تو آب زندگانی
Бибахшо бар ғарибӣу ҷавонӣ
ببخشا بر غریبی و جوانی
Ғарибу ошиқу мискину мазлӯм
غریب و عاشق و مسکین و مظلوم
Парешони ҳолу саргардону маҳрӯм
پریشان حال و سرگردان و محروم
зи ҳасрати даст бар сар , пой дар банд
ز حسرت دست بر سر، پای در بند
зи хону мони ҷудои вази хешу пайванд
ز خان و مان جدا وز خویش و پیوند
Расонидӣ ба лаби ҷони ҳамчуи ҷомам
رسانیدی به لب جان همچو جامم
зи лаби ҷомии расони як дам ба комам
ز لب جامی رسان یک دم به کامم
Ниҳодаи шаҳди лаб бар шукраши гӯш
نهاده شهد لب بر شکرش گوش
Ҳамаи тани розӣу лаби бастаи хомӯш
همه تن راضی و لب بسته خاموش
Чу дид он шамъро якборагии нарм
چو دید آن شمع را یکبارگی نرم
зи ҷоми шавқи ҷамшедии сараши гарм
ز جام شوق جمشیدی سرش گرم
Дилаш кард орзӯии танги шукр
دلش کرد آرزوی تنگ شکر
Гирифт он шаккаринро танг дар бар
گرفت آن شکرین را تنگ در بر
Гирифташ зулфу волии гашт бар Миср
گرفتش زلف و والی گشت بر مصر
зи роҳи шом Юсуф рафт дар Миср
ز راه شام یوسف رفت در مصر
Хизр бар чашмаи нӯшин гузар кард
خَضَر بر چشمه نوشین گذر کرد
Дар он торикии об зиндагӣ хӯрд
در آن تاریکی آب زندگی خَورد
Санам кард аз ду марҷони гавҳари афшон
صنم کرد از دو مرجان گوهر افشان
Ҳаме хонд ин ғазал бар хеши хандон
همی خواند این غزل بر خویش خندان