Ба нўшонўш рафт он шаб ба поён

به نوشانوش رفت آن شب به پایان

Саҳар чун шуд лаби офоқи хандон

سحر چون شد لب آفاق خندان

Дигар айшу тарабро тоза карданд

دگر عیش و طرب را تازه کردند

з май бар рӯй ъушрат ғоза карданд

ز می بر روی عشرت غازه کردند

Ду маи гуҳи ошкору гуҳ наоне

دو مه گه آشکار و گه نهانی

Ду ма хӯрданд бо ҳам дўстгонӣ

دو مه خوردند با هم دوستگانی

Биҷуз бӯсӣ наҷуст аз длстони ҳеҷ

بجز بوسی نجست از دلستان هیچ

Канорӣ буд дигар дар миёни ҳеҷ

کناری بود دیگر در میان هیچ

Ҳаме хӯрданд ҷом аз шом то бом

همی خوردند جام از شام تا بام

Ки ногуҳ ташташон афтод аз бом

که ناگه تشتشان افتاد از بام

Расониданди ғаммозони кишвар

رسانیدند غمازان کشور

Азин рамзӣ ба наздикони он дар

ازین رمزی به نزدیکان آن در

Ки хуршеди длорои ногаҳонӣ

که خورشید دلارا ناگهانی

Ба сад дил гашта ошиқ бар ҷавонӣ

به صد دل گشته عاشق بر جوانی

Ҳамаи рӯзу шабаш ҷомаст бар каф

همه روز و شبش جام است بر کف

Ҳазораш бор зад ноҳид бар даф

هزارش بار زد ناهید بر دف

Зани қайсар ки бади хуршедро моам

زن قیصر که بد خورشید را مام

Баланди ахтари занӣ буд афсараши ном

بلند اختر زنی بود افسرش نام

Чу шуд машҳур дар шаҳри ин ҳикоят

چو شد مشهور در شهر این حکایت

Ба афсар боз гуфтанд ин ривоят

به افسر باز گفتند این روایت

зи ғайрати сарви қадаши гашт чун бед

ز غیرت سرو قدش گشت چون بید

Ҳамон дам рафт сӯии кохи хуршед

همان دم رفت سوی کاخ خورشید

Санам дар гулшанӣ чун гули хазида

صنم در گلشنی چون گل خزیده

зи ғайри дӯсти домани дркшидаҳ

ز غیر دوست دامن درکشیده

Ба кунҷи хилватии ду дӯст бо дӯст

به کنج خلوتی دو دوست با دوست

Нишаста чун ду мағзи андари яке пӯст

نشسته چون دو مغز اندر یکی پوست

Мувофиқ чун ду гавҳар дар яке дарҷ

موافق چون دو گوهر در یکی دُرج

Муқорин чун ду кавкаб дар яке бурҷ

مقارن چون دو کوکب در یکی برج

Даруни пардаи гули булбул ба овоз

درون پرده گل بلبل به آواز

Навозони нағмае бар савти Шаҳноз

نوازان نغمه‌ای بر صوت شهناز

Баҳори афрӯзи шукр бо шукри рез

بهار افروز شکر با شکر ریز

Ба чанг оварда алҳони диловез

به چنگ آورده الحان دلاویز

Ба гирди он диёри рӯҳ парвар

به گرد آن دیار روح پرور

намегардид ҷузи соқӣу соғар

نمی‌گردید جز ساقی و ساغر

Баромади абру боронӣ фурӯ кард

برآمد ابر و بارانی فرو کرد

Дар омад сайлу тӯфонии даровард

در آمد سیل و طوفانی درآورد

Насим омад Аннан аз даст дода

نسیم آمد عنان از دست داده

Чу боди субҳдами дами брФтодаҳ

چو باد صبحدم دم برفتاده

Санамро гуфт инак афсар омад

صنم را گفت اینک افسر آمد

Чаҳ май ёе ки афсар бар сари баромад

چه می‌یایی که افسر بر سر برآمد

Турои афсари бад-ӣни ҳол ар бибинад

ترا افسر بدین حال ار ببیند

Сарати давр аз ту бод афсар набинад

سرت دور از تو باد افسر نبیند

Санамро буд бими ҷони ҷамшед

صنم را بود بیم جان جمشید

Ҳаме ларзид бар ҷамшед чун бед

همی لرزید بر جمشید چون بید

Маликро гуфт омад модари ман

ملک را گفت آمد مادر من

намедонам чаҳ ояд бар сари ман !

نمی‌دانم چه آید بر سر من!

Надидӣ ҳеҷ азин бустони ту борӣ

ندیدی هیچ ازین بستان تو باری

Ҳамон беҳтар ки бошӣ бар канорӣ

همان بهتر که باشی بر کناری

Чу ганҷӣ бош пинҳон дар харобӣ

چو گنجی باش پنهان در خرابی

Чу нилӯфари фурӯ бар сар дар обӣ

چو نیلوفر فرو بر سر در آبی

Миёни сарв ҳамчун ҷон ниҳон шуд

میان سرو همچون جان نهان شد

Саропои сарви пиндорӣ равон шуд

سراپا سرو پنداری روان شد

зи шохи сарв наҷмӣ ёфт шоҳӣ

ز شاخ سرو نجمی یافت شاهی

Дарахти сарв бор оварад моҳӣ

درخت سرو بار آورد ماهی

Малики ҷамшеди ҷони андохт дар сарв

ملک جمشید جان انداخت در سرو

Ҳумоеи ошёнии сохт бар сарв

هُمایی آشیانی ساخت بر سرو

Чу хлўтхонаҳ холӣ шуд зи ҷамшед

چو خلوتخانه خالی شد ز جمشید

Ба моҳӣ мнксФ шуд чашми хуршед

به ماهی منکسف شد چشم خورشید

Хурӯши човашон аз дар баромад

خروش چاوشان از در برآمد

Сари хубони рӯм аз дар даромад

سر خوبان روم از در درآمد

Ба сар барме шуд оташ чун чароғаш

به سر برمی‌شد آتش چون چراغش

Ҳаме омад буруни дӯд аз димоғаш

همی آمد برون دود از دماغش

Гиреҳ бар рух зада чун зулфи мишкӣн

گره بر رخ زده چون زلف مشکین

Чу абрӯ дод арзи лашкари чин

چو ابرو داد عرض لشکر چین

Парии рухсори ҳоле коФсрш дид

پری رخسار حالی کافسرش دید

Ба истиқбол шуд , дасташ бабўсед

به استقبال شد، دستش ببوسید

Назар бар рӯй духтар кард модар

نظر بر روی دختر کرد مادر

Чу зулф хеш медидаш бар озар

چو زلف خویش می‌دیدش بر آذر

Мураккаб кард ҳанзал бо тбрзд

مرکب کرد حنظل با طبرزد

Ба хуршеди шукри лаби бонги барзад

به خورشید شکر لب بانگ برزد

Ки эй раъно чу гул то чанд ва то кӣ

که ای رعنا چو گل تا چند و تا کی

Кашӣ аз ҷоми заррини лолаи гаван май

کشی از جام زرین لاله گون می

Чу нркс то ба кӣ соғари парастӣ

چو نرکس تا به کی ساغر پرستی

Қадаҳ дар дасту сар дар хоби мастӣ

قدح در دست و سر در خواب مستی

Ту то бошӣ нахоҳад шуд чу лола

تو تا باشی نخواهد شد چو لاله

Сарати холии зи савдои пиёла

سرت خالی ز سودای پیاله

Басии ҷони хароб аз мешуд обод

بسی جان خراب از مِی شد آباد

Баси ободо ки додаш бода бар бод

بس آبادا که دادش باده بر باد

Меӣ бо ранги софӣ чун лаби ёр

میی با رنگ صافی چون لب یار

Ҳаёт афзоед ва рӯҳ оварад бор

حیات افزاید و روح آورد بار

зи мастии гарон чун чашми дилбар

ز مستی گران چون چشم دلبر

Чаҳ ояд ғайри беморят бар сар

چه آید غیر بیماریت بر سر

Ба чашми хеш май байнам ки ҳастӣ

به چشم خویش می‌بینم که هستی

Ки бошад дар сарати савдои мастӣ

که باشد در سرت سودای مستی

Басии чӯб аз қафоӣ мутрибон зад

بسی چوب از قفای مطربان زد

Неи андари нохуни ширин лабон зад

نی اندر ناخن شیرین لبان زد

Чу абрӯ рӯй ҳоҷибро сияҳ кард

چو ابرو روی حاجب را سیه کرد

Чу зулфаши силсила дар гардан оварад

چو زلفش سلسله در گردن آورد

Ба кӯҳӣ дар ҳисорӣ дошт афсар

به کوهی در حصاری داشت افسر

Ки бо гардуни гардон буд ҳамбар

که با گردون گردان بود همبر

Кашони хуршедро бо хештани барад

کشان خورشید را با خویشتن برد

Ба лолоӣии ду се шбрнг биспурад

به لالائی دو سه شبرنگ بسپرد

Шукри лабро дар он бтхонаҳи танг

شکر لب را در آن بتخانه تنگ

Ниҳон бинишонад чун ёқӯт дар санг

نهان بنشاند چون یاقوت در سنگ

Ндодндии буриши ҷузи бодро бор

ندادندی برش جز باد را بار

Набӯдӣ офтобу сояро бор

نبودی آفتاب و سایه را بار

Чамани пурвирди гулбарги баҳорӣ

چمن پرورد گلبرگ بهاری

Чу гул дар ғунча шуд ногуҳи ҳисорӣ

چو گل در غنچه شد ناگه حصاری

Ҳисорӣ буд олии сур бар сур

حصاری بود عالی سور بر سور

Парии пайкар азо медошт дар сур

پری پیکر عزا می‌داشت در سور

Дар он сури он гули сӯрӣ ба мотам

در آن سور آن گل سوری به ماتم

Чу субҳ аз дида меифшоанд шабнам

چو صبح از دیده می‌افشاند شبنم

Бидон оташ ки ҳиҷронаш барафрӯхт

بدان آتش که هجرانش برافروخت

Ҷудо шуд аз асал чун мум май сӯхт

جدا شد از عسل چون موم می‌سوخت

намеосуд рӯз ва шаб наме хуфт

نمی‌آسود روز و شب نمی‌خفت

Шабу рӯзи ин суханро бо бод ме гуфт

شب و روز این سخن را با باد می‌گفت

Дили ман борӣ аз тимор хӯн аст

دل من باری از تیمار خون است

Надодами ҳоли ин бемор чун аст

ندادم حال این بیمار چون است

Аз он ҷониби малик чун ҳоли хуршед

از آن جانب ملک چون حال خورشید

Бидид аз ҷони худ бардошти умед

بدید از جان خود برداشت امید

Ба дандон мегузид ангушт чун боз

به دندان می گزید انگشت چون باز

Кбўтрўор кард аз сарви парвоз

کبوتروار کرد از سرو پرواز

Фурӯд омад ба бурҷи моҳи рухсор

فرود آمد به برج ماه رخسار

Ҳаме гардид гирди бурҷи диёр

همی گردید گرد برج دیار

Ҳаме гардиду хӯн аз дида ме ронад

همی گردید و خون از دیده می‌راند

Ба зорӣ бар диёри ин қитъа ме хонд

به زاری بر دیار این قطعه می‌خواند